Cengiz Tekin

picnic magazine mexico

2012-01-18T00:18:00.001-08:00

2011-11-11T04:04:00.000-08:00

blog.art 21 by Elizabeth Wolfson

2011-07-12T09:29:00.000-07:00

If Şener Özmen (the subject of last month’s Turkish and Other Delights post) is the godfather of Diyarbakır’s contemporary art community, then his long-time collaborateur, artist Cengiz Tekin, is its prankster, its Puck, and possibly (though this is pure speculation) its Keith Richards. He exudes a sly, crackling energy, walks with a fast gait just this side of nervous, and is constantly grinning, cracking jokes, and generally entertaining those around him. Despite the considerable language barrier between us (his English was definitely better than my Turkish, but then again my Turkish is limited to ordering takeout and buying groceries and bus tickets), Tekin was, along with Özmen, an engaging and endlessly generous host during my stay in Diyarbakır. I will never forget the two-hour bus ride we spent entertaining ourselves by going through a children’s Turkish-English textbook/dictionary at random, laughing hysterically at its bizarre contextualizing sentences for such essential vocabulary words as “lobster,” “beach ball,” and “criminal.”

Outlet nereye uçuyor Cem Erciyes@radikal

2011-05-14T06:53:00.001-07:00

'' Üç sezonda 62 sanatçının işlerini sergilemişler. Yirmiden fazlası ilk kişisel sergisini burada açtı. Üstelik içlerinde İstanbul dışından yani İzmir, Ankara, Diyarbakır, Antakya, Mardin, Gaziantep gibi kentlerden sanatçılar da var. Nilbar Güreş, Nevin Aladağ, Şener Özmen, Fikret Atay, Servet Koçyiğit, Cengiz Tekin gibi son yıllarda sergi ve bienallerin gözdesi olan, müze koleksiyonlarına giren tanıdık isimler de bu sanatçılar arasında.''

ALTERNATİVA 2011

2011-05-14T06:48:00.000-07:00

Sener Ozmen & Cengiz Tekin@ALTERNATIVA 2011
Serdecznie zapraszamy na otwarcie ALTERNATIVA -

Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Wizualnych, który odbędzie się 28 maja 2011

o godzinie 19:00 na terenie Młodego Miasta (tereny postoczniowe).

We cordially invite you to attend the opening of the project ALTERNATIVA –

Contemporary Visual Art Festival on 28 May 2011

at 7 p.m. in the Young City

(former Gdańsk shipyard area).

www.wyspa.art.pl

www.alternativa.org.pl

Ul.Doki 1/145B

80-958 Gdańsk, Polska

Wystawa potrwa

do 30 września 2011

Exhibition open until

September 30th 2011

Instytut Sztuki Wyspa/ Wyspa Institute of Art

Artyści/Artists: Sherko Abbas,Shirwan Can & Horen Gharib,Shirwan Fatih, Gailan Abdullah

Ismail, Maryam Jafri, Hiwa K, Poshiya Kakil, Hüseyin Karakaya, Anton Katz, Reben Majeed, Rozhgar

Mahmud Mustafa, Mattias Olofsson, Sener Ozmen, Diary Muhammad, Osman, Joanna Rajkowska, CengizTekin, oraz/and Knutte Wester.

Kuratorzy/Curators: Aneta Szyłak oraz/and Hiwa K.

Redakcja książki poświęconej

wystawie/The exhibition reader

is edited by: Francesca Recchia

galerie

2011-05-14T06:45:00.000-07:00

GALERIE KRINZINGER

GALERIE

KRINZINGER

SEILERSTÄTTE 16, 1010 VIENNA, PHONE +43.1.5133006, FAX +43.1.513300633

GALERIEKRINZINGER@CHELLO.AT WWW.GALERIE-KRINZINGER.AT

OPENING HOURS: TUESDAY – FRIDAY 12 – 6 PM, SATURDAY 11 AM – 4 PM

Curated by_vienna 2011: EAST by SOUTH WEST

Galerie Krinzinger curated by René Block

ENTREPOT

OPENING: THURSDAY, MAY 12, 2011, FROM 6 PM

EXHIBITION DURATION: MAY 12 – JUNE 18, 2011

OPENING HOURS ON WEEKEND MAY 14 and MAY 15, 11 AM – 5 PM

The gallery–curator project curated by_vienna opens up new opportunities of cooperation between galleries and curators. The third edition of curated by_vienna entitled EAST by SOUTH WEST describes a geographical conundrum, which is to be solved by using a contemporary art compass. Vienna’s competency regarding Central and Eastern Europe is being put to the test against the background of globalized mechanisms of contemporary art. 21 internationally renowned curators were invited to develop special exhibitions in cooperation with 21 leading Viennese galleries. The curator René Block has invited six artists from three countries – Bulgaria, Romania and Turkey to Galerie Krinzinger.

René Block (*1942, GE) opened his gallery in Berlin in 1964. At about the same time, he began working as a curator for the Neue Berliner Kunstverein, the Berliner Festwochen and the cityʼs Akademie der Künste. From 1997 to 2006, Block was director of the Kunsthalle Fridericianum in Kassel. After realizing the Nordic Pavilion for the 52nd Venice Biennale (2007), he retired from major international projects. In the same year, he founded a platform for contemporary Turkish art, TANAS, in Berlin. In May 2011 he will be the main juror of the ESSL ART AWARD CEE 2011.

“The invitation to contribute to the gallery project put on by departure was not attached to a specific, comprehensive theme, but rather specified EAST by SOUTH WEST as a geographic motto. Which is certainly a logical direction,from my more North-European standpoint: for Vienna has of course been culturally influenced through itʼs role as door to the Balkans, to South-eastern Europe. It was in Vienna that the House of Habsburg was spreading West-European culture and attracting that of the Slavs and Ottomans. And Vienna has once again become – in line with this tradition and also following the political upheaval of the 1990s in Eastern Europe – a city embracing the exchange and conveyance of different cultures. Although we may not all reside in Vienna, we encounter one another here. My invitation to such an encounter, which will be the first time they all meet, was extended to six

artists from the countries of Bulgaria, Romania and Turkey – three countries connected by a common coastline along the western section of the Black Sea. For this exhibition, several new artworks are being created: installations and objects by Gabriela Vanga (RO) and Pravdoliub Ivanov (BG), photographic works and a joint video by Cengiz Tekin and Sener Özmen (TR). For the duration of the exhibition, these works will interplay with objects by Vikenti Komitski (BG) and Miklos Onucsan (RO) at the Galerie Krinzinger. They will be temporarily stored in Vienna, for a reasonable length of time, before embarking upon what may be their final journey to all ends of the world to new owners.” (René Block) Exhibiting artists The works „Rise to Score“ and „Ornaments of Endurance“ by Pravdoliub Ivanov (*1964, BG) attempt to reveal thoughts and comments towards the presence we all live in. Those absurd connections are the best form of articulation for the artist to understand the global world and can be seen as his visual reaction to tensions,conflicts and strives we have to face and get involved in.

„Broken Book“ by Vikenti Komitski (*1983, BG) is a short political dictionary printed in Bulgaria during the socialist era. The definitions of political terms have changed throughout political changes in the state regime and ideologies, making the edition useless. Living in the western part of Romania the artist Miklos Onucsan (*1952, RO) has been inspired by the legacy of Fluxus and conceptual art, and worked along these lines with other colleagues from the same artistic milieu. Onucsanʼs pieces are undeniably poetical, and they evince a delicate conceptual balance, which makes them equally relevant as subtle political statements. Verbalism is just as much of a working material as any other he

might use, which is evident when looking upon the titles of his works.

Sener Özmen (*1971, TR) often plays the role of the protagonist in his works by himself. Recurring themes debates on Modernity and tradition, progress and conservatism in the arts as well as in the community. Cengiz Tekin (*1977, TR) reveals himself as a fan of the tradition of popular Turkish humour magazines. These magazines have influenced the generation of teenagers who grew up in the aftermath of the coup dʼétat of 1980. Those publications were the only platforms to elaborate a political dissent and a sense of youth culture. Tekin fused the language of local caricature with other visual media. His works often include allusions to the Kurdish question – Tekin is of Kurdish origin.

Gabriela Vangaʼs (*1977, RO) work „Wonder“ is a reference to Jacobʼs ladder, which links the earth and the skyIt is a reflection of our possibility in life to choose in every moment the path we take. It is the metaphor of the eternal middle where the human beings are caught. „No secondary thought“ is a reconstruction of one of the most ancient weapons in human history, a hunting weapon built with Lego cubes, a game which can imitate the reality but cannot sustain it. It is a reflection of the

fragility of our world.

Catalogue

A bilingual

A ŞENER ÖZMEN BOOK

2011-05-04T02:45:00.000-07:00

Cengiz Tekin Galerie Krinzinger (curated by Rene Block)

2011-05-04T01:50:00.000-07:00

ENTREPOT

Pravdoliub Ivanov, Vicenti
Komitski, Miklos Onucsan,
Sener Ozmen, Cengiz Tekin,
Gabriele Vanga

Galerie Krinzinger
Seilerstätte 16 A 1o1o Wien
Austria

secon exhibition

2010-12-31T02:04:00.001-08:00

contemporary art 2010

2010-12-31T02:00:00.000-08:00

Second Exhibition

2010-11-30T09:10:00.000-08:00

ARTER's new exhibition titled "Second Exhibition" opened on 28 November. Curated by Emre Baykal, "Second Exhibition" includes more than 30 new works by 20 artists: .-_-., Halil Altındere, Burak Arıkan, Volkan Aslan, Vahap Avşar, Banu Cennetoğlu – Yasemin Özcan Kaya, Ayşe Erkmen, Hafriyat (Murat Akagündüz, Antonio Cosentino, extrastruggle, İnci Furni, Mustafa Pancar), Ali Kazma, Aydan Murtezaoğlu – Bülent Şangar, Ahmet Öğüt, İz Öztat, Cengiz Tekin and Canan Tolon.

In accordance with ARTER's salient aim of encouraging production of contemporary artworks both nationally and internationally and providing a platform of visibility for artistic practices, "Second Exhibition" focuses on new productions and consists of works that are specifically produced for the exhibition.

"Second Exhibition" departs from the lack so far of sufficient sustainable and institutional response to the urgent requirement for support towards artistic production in Turkey, and proposes a fresh look at the "institution" via new productions it has facilitated. The shared context of these new works is constructed around the concepts of the institution and institutionalisation in a wider framework with art at its centre. Through these new productions, "Second Exhibition" attempts to render visible the tensions and dynamics between the art institution, the artist, the work of art and the viewer from different perspectives.

ARTER – space for art
Initiated by the Vehbi Koç Foundation (VKF), ARTER opened on 8 May, 2010, with the collection-based exhibition "Starter", curated by René Block.
ARTER is conceived as an exhibition space and its programmes are created with the aim of encouraging production of contemporary artworks, providing a platform of visibility for artistic practices, producing and presenting exhibitions curated from the VKF contemporary art collection, as well as from private collections and archives.
Following "Second Exhibition", ARTER will host "Tactics of Invisibility", a collaborative project by ARTER, Tanas-Berlin and T-B A21, Vienna. Co-curated by Emre Baykal and Daniela Zyman, the exhibition was first held in T-B A21 before moving to Tanas where it can be seen until 15 January 2011. ARTER will be the third stop of "Tactics of Invisibility" by March 2011.

Opening Hours
Tuesday–Thursday 11:00–19:00
Friday–Sunday 12:00–20:00
Admission free.
For more information www.arter.org.tr

Sanatın ev sahibiyle imtihanı(zaman gazetesi)

2010-11-30T09:00:00.000-08:00

MUSA İĞREK İstanbul - 29.11.2010

Sanatın bir anlamda ev sahibi olan 'sanat kurumları'yla ilişkisi hep konuşulur, tartışılır. ARTER Çağdaş Sanat Galerisinde açılan 'İkinci Sergi', sanat üretimlerinin desteklenmesinde önemli bir yeri olan 'kurum' ve 'kurumsallaşma' kavramını didikliyor. 20 sanatçının 30'dan fazla eserine yer verilen sergide insanı 'rahatsız' edecek işler var.

Amerikalı eleştirmen, yazar Susan Sontag'ın "Gerçek sanat bizi rahatsız etme yetisi taşır." sözü, üzerine epeyce kafa yorulacak türden. Özellikle plastik sanatlarda bu sözü bir kılavuz bilip yol aldığınızda hatırı sayılır pek çok 'iş' elinizden kayar düşer. ARTER Çağdaş Sanat Galerisi'nin 'İkinci Sergi'sinde hemen söyleyelim Sontag'ın bu sözüne çengel atan işler var. İzleyicileri huzursuz edecek eserlerin yer aldığı sergi, sanatın, sanatçının kurumla ilişkisine bir bakış atıyor. Sanat üretimlerinin desteklenmesinde önemli bir yeri olan kurum ve kurumsallaşma kavramlarını sorgulayan sergide 20 sanatçının 30'dan fazla yeni çalışması var. Hemen hatırlatalım ARTER, geçtiğimiz mayıs ayında, Vehbi Koç Vakfı koleksiyonundan oluşan 'Starter' sergisiyle açılmıştı.

ARTER'deki serginin ironik göndermeleri isminden başlıyor. 'İkinci Sergi' ismi, sanat kurumlarının başarılarını içerikten öte rakamlarla ele almasına işaret ediyor. Sergiye ARTER'in hangi kapısından girerseniz girin neşeli bir şaşkınlık başlıyor. Ön kapıda bir şapkacı dükkânı, arka kapıda ise içine bir iskelenin kurulduğu, tadilata girmiş bir bina çıkıyor karşınıza. Sergideki eserlerden önce küratör Emre Baykal'a kulak verelim. Baykal, "İkinci Sergi', 'kurum' kavramına geniş bir perspektifle, sanatın içinden yeniden bakmayı öneriyor ve katılımcı sanatçıların ürettiği yeni işler yoluyla; sanat kurumu, sanatçı, sanat eseri ve izleyici arasındaki gerilim ve dinamikleri farklı bakış açılarından görünür kılmaya çalışıyor." diyor.

"İkinci Sergi"de işleri yer alan sanatçılar: Halil Altındere, Burak Arıkan, Volkan Aslan, Vahap Avşar, Banu Cennetoğlu-Yasemin Özcan Kaya, Ayşe Erkmen, Hafriyat (Murat Akagündüz, Antonio Cosentino, extramücadele, İnci Furni, Mustafa Pancar), Ali Kazma, Aydan Murtezaoğlu-Bülent Şangar, Ahmet Öğüt, İz Öztat, Cengiz Tekin ve Canan Tolon.
Cengiz Tekin, açılış dendiğinde âdet olduğu üzere, "kutlama" mesajını bir sepet çiçekle gönderdi. Bütün kurumların elbet bir gün ömrünü tamamlayacağı mesajını vermek isteyen sanatçının eserini birkaç gündür bu performans için prova yapan çiçekçi İlhami Özerdem getirdi. Özerdem, 61 yaşında böyle bir işin parçası olduğu için epey mutlu olduğunu söyledi.

ikinci sergi

2010-11-17T02:41:00.001-08:00

The Festival: Underground City 21 - Vienna

2010-09-09T06:34:00.001-07:00

The Festival: Underground City 21 - Vienna

° the truth is worth to risk... 7 – 9 October 2010

Opening: 7 October 2010, 19.00 pm

Project curator: Gülsen Bal

Participating artists:

Libia Castro

Ólafur Ólafsson

Ana Hoffner

Şener Özmen

Cengiz Tekin

Performance by Ana Hoffner at 19.30 pm

Coinciding with remaining and current political situations in various corners of the world that propagate the actual fact of “changing places, losing the way and the expectations of return”, this inter-disciplinary project appears to aim to create a dynamic structure against/beyond representation by introducing an incomplete open system to static structures. In addressing these matters of concern, however, a far broader issue emerges. Key to this is the processes of “existential territories”, and this requires going beyond the boundaries of dichotomies in search of “possible futures”; allowing for undefined constraints and their far reaching consequences to be transcended.

The exhibition the truth is worth to risk... raises the questions about “an activity of an un-framing […] which leads to a recreation and a reinvention of the subject itself” on a visual and discursive level.

Info on artist:

Libia Castro and Ólafur Ólafsson

Caregivers, video

Castro and Ólafsson amalgamate their interest in avant-garde videography/cinematography and documentary practice in the video Caregivers. The viewer is confronted with the unexpected

juxtaposition of music, journalism and visual arts, testing the viewers’ own conventional familiarity with those three creative genres. The video portrays the relations between four women: Eastern European migrant care-givers and their elderly clients from the area of Rovereto, during the course of their daily life and work. The narrative content of the video is a newspaper article found by the artists, reflecting on the recent migration phenomenon of Eastern European care-givers in Italy. This article becomes a matrix for Karólína Eiríksdóttir’s contemporary classical music composition, in the form of a Cantata.

In the ‘zone’ where creative expression and reality meet, this video work introduces and comments on the complex situation of mutual dependency in a network of the European care-giving system. Both sides of this irreconcilable labour exchange - the care-givers and the care-receivers (including their families) - are caught up in a position of ‘manipulation’ of/by the socio-economical/political system, in order to fulfil their essential human needs. This particular situation illustrates the implications of European national legislations and the inadequacy of the system to offer appropriate solutions for either of those two dependent groups - thereby showing the ‘threshold of the law’ in a direct way.

Şener Özmen and Cengiz Tekin

One Day a "T" and a "K", video

In exploring as well as confronting the cultural norms and de- and re-regulation process(es), Şener Özmen and Cengiz Tekin in their recent video work One Day a "T" and a "K" provide a critique of the outdoor historical spectacle which involves additional dilemmas within the re-enactment of nationalistic element may trivialise the past.

The re-enactment on the T (stands for Turk) and K (stands for Kurd) mirrors the way that the society of “necropolitics” and its processes of geopolitical demarcation in relegating them to some other place of existence.

The work may also reference a site, a series of historical events or a discursive space beyond the physical site where there are some important site specific elements which have to do with the geography and historical function of the sites: the East part of Turkey. Yet an additional interest and complexity are heightened by a chosen concept within the contemporary cultural production creating a visual dialogue where objects and past artefacts were placed in proximity to old movie effect.

The effect of currency: “punishment”, “execution”, “danger”, “risk” and “wilderness” emphases on the arguable role shift between stamina and the determinacy of upholding of the ‘self’ strangely placed. By revealing spontaneous dominance and its strong national command that is briefly shown through Istiklal Marsı and its effects, the situation here presents the viewer a focus upon propagating ‘exercise of power’ on the surface of epistemological portrayal.

Open Space

Zentrum für Kunstprojekte

Lassingleithnerplatz 2

A- 1020 Vienna

Austria

(+43) 699 115 286 32

for more info: office@openspace-zkp.org

http://www.openspace-zkp.org

Open Space - Zentrum für Kunstprojekte aims to create the most vital facilities for art concerned with contributing a model strategy for cross-border and interregional projects on the basis of improving new approach

Wie privates Sponsoring türkische Kunst voranbringt

2010-08-21T11:19:00.000-07:00

Zeitgenössische Kultur in der Türkei lebt von privatem Engagement. Das Tempo, mit dem sich durch Sponsoring türkische Künstler international etablieren, ist bemerkenswert.

Es gibt Bilder, die gehen einem nicht aus dem Kopf. Da stehen Menschen in ländlicher Gegend, sie haben sich an der Hand gefasst und tanzen Ringelreihen. Eine Szene aus Anatolien, die nicht weiter bemerkenswert wäre – gäbe es da nicht die beiden Lämmer und den Schäferhund, die sich brav einreihen in das surreal anmutende Idyll. Mensch und Tier, Wolf und Schafspelz, Klischee und Realität, Dorf und Metropole: In der Fotoserie von Aydan Murtezaoglu steckt eine ungeheure Spannung.

Auch die Arbeiten von Cengiz Tekin geben ihr Geheimnis nicht preis. Ein älterer Mann sitzt auf einem Divan, vor ihm auf dem Teppich ein Tablett mit Teeglas und Kanne – und erst nach längerem Hinsehen erkennt man, dass ein Arm unter dem Kissen hervorschaut. Wird da ein verfolgter Mensch versteckt, ist es ein Bild der Unterdrückung oder beides? Auf einer anderen großformatigen Fotografie nimmt ein Fußballspieler in einem leeren Stadion Anlauf zu einem Freistoß. Die Familie des Künstlers bildet die Mauer.

Das jüngst in Istanbul eröffnete Kunsthaus „Arter“ widmet sich der zeitgenössischen türkischen Szene und der Kunst des östlichen Mittelmeerraums, was den Balkan und den Mittleren Osten einschließt. „Starter“, so hat der Kurator René Block die erste Ausstellung in dem gediegen renovierten Gebäude an der Istiklal Caddesi genannt, der Hauptgeschäfts- und Touristenstraße in Beyoglu. „Arter“ bedeutet Arterie.

Es ist ein starker Anfang mit politisch aufgeladener Kunst, die selten plakativ und umso eindringlicher wirkt. In dem Video „Köpük“ des in Finnland lebenden Irakers Adel Abidin lernen kleine Jungs, wie ein Bart rasiert wird. Sie streichen schwarze Luftballons mit weißem Schaum ein, ziehen mit größter Sorgfalt das Messer über die hauchdünne, straffe Oberfläche, bis die Blase platzt und rote Farbe über den Friseurstuhl spritzt. Die lebensgroße Skulptur der Iranerin Mandana Moghaddam spielt mit dem Verhüllungsgebot. Eine Figur aus schwarzem Haar, das unter einer Glasvitrine vom Kopf bis auf den Boden fließt; gesichtslos und gewissermaßen von der eigenen Sinnlichkeit am ganzen Körper verhüllt. Das weibliche Pendant zur blutigen Rasur.

Zeitgenössische Kultur in der Türkei lebt von privatem Engagement, und die Vehbi Koc Foundation war die erste ihrer Art. Die Koc-Dynastie, eine der reichsten Industriellenfamilien des Landes, finanziert eine eigene Universität und ein Krankenhaus. 1980 wurde am Bosporus das erste private Museum der Türkei gegründet. Es ist benannt nach Sadberk, der Frau des Firmengründers Vehbi Koc, und besitzt eine einzigartige Sammlung ottomanischer Festtagskleider, neben archäologischen Artefakten aus Kleinasien und islamischen Kunstgegenständen.

Mehmet Ömer Koc, ein Enkel des Unternehmers, setzt die Sammelleidenschaft fort. Seine Villa gleicht einem Schatzhaus mit Bildern quer durch die Jahrhunderte, Stile und Epochen; das träumerische Domizil strahlt Lust und Kennerschaft aus. Die Sammlung der Koc Foundation wiederum konzentriert sich ganz und gar auf das Hier und Jetzt. Sie umfasst 400 Arbeiten, von denen nun ein gutes Drittel bei „Starter“ der Öffentlichkeit präsentiert wird. Ebenfalls an der Istiklal Caddesi liegt das Borusan Center for Culture and Arts, ein anderes Beispiel privatwirtschaftlichen Sponsorings im großen Stil. Die Borusan-Stiftung leistet sich ein eigenes Sinfonieorchester und hilft jungen Künstlern. In die vor hundert Jahren entstandenen Stadthäuser der Istiklal ist wieder ein kosmopolitischer Geist eingezogen.

Wenn René Block auftritt, darf Fluxus nicht fehlen und die Erinnerung an seine großen Berliner Jahre beim DAAD. Er hat die Sammlung Koc mit aufgebaut und zeigt hier mit Ben Vautier, Nam June Paik, George Macunias und Joseph Beuys einige gute alte Bekannte. Block gab der zeitgenössischen türkischen Szene entscheidende Impulse, als er 1995 zur Istanbul-Biennale Fluxus-Kunst einführte. „ORIENTation“ hieß das Motto. Die sechziger Jahre betrachtet er als Ausgangspunkt für vieles, das heute noch die Kunst prägt. Video, Performance, politische Färbung – all das hatte damals Initiationscharakter und wirkt fort, zumal in der Türkei, wo die Entwicklung einer Moderne übersprungen wurde.

Die räumlichen Bedingungen in der Istiklal Caddesi 211 sind allerdings begrenzt. Es können dort nur kleinere Stücke der Sammlung Koc ausgestellt werden. Der aufblasbare Panzer des Berliner Künstlers Michael Sailstorfer, ein T 72 in Originalgröße, spielt mit der Enge. Er füllt beinahe das gesamte Erdgeschoss von „Arter“ aus. Das Monstrum aus Kunststoff scheint zu atmen, sackt in sich zusammen und bläst sich mit seinem Rohr wie eine Hüpfburg auf. Auch die Sammlung wächst. Auf einer ehemaligen Hafenanlage am Goldenen Horn soll ein großes modernes Museum entstehen. Man spricht von 100 Millionen Euro, die die Koc Foundation dafür zur Verfügung stellt.

Die Defizite waren ebenso gewaltig. Niemand hatte bis dahin systematische Gegenwartskunst gesammelt, sagt René Block. Es gab keine Publikationen, und die staatlichen Stellen haben nichts unternommen, um türkische Künstler im Ausland zu repräsentieren. Seit zwei Jahren unterhält die Koc Foundation in Berlin eine Art Außenposten, „Tanas“ im Galerienquartier an der Heidestraße beim Hauptbahnhof. Anfang des Jahres gab es da eine Ausstellung mit dem Titel „Es ist nicht einfach, die Welt in 90 Tagen zu retten“. Aber das Tempo, mit dem sich türkische Künstler international etablieren, ist bemerkenswert. „Kismet“, die aktuelle Schau bei „Tanas“, wird von Ebru Özsecen bestritten. Die Türkin hat Objekte aufgebaut, die mal verstellt, mal explizit erotische Formen aufnehmen.

Istanbul trägt dieses Jahr den Titel der Europäischen Kulturhauptstadt. Solche Titel sind oft Schall und Rauch, und wenig bleibt bei den offiziellen Programmen zurück, worauf sich etwas aufbauen lässt. Die Koc Foundation, deren Aktivitäten bis nach Berlin reichen, hat offenbar die Mittel und die Möglichkeiten, etwas grundsätzlich zu bewegen. „Art is only a question of signature and date“, heißt es bei Ben Vautier. Geld schadet aber auch nicht, wenn es zu den richtigen Quellen fließt.

Kunstraum Tanas, Heidestr. 50, bis 7. 8.; Di–Sa 11–18 Uhr

Türkische Gegenwartskunst

2010-08-21T11:16:00.000-07:00

Die Arterie der Zeitgenossen
In Istanbul hat ein Kunsthaus eröffnet, das türkischen Gegenwartskünstlern endlich den internationalen Rahmen gibt, der ihnen bisher fehlte. Die Auftaktausstellung „Starter“ ist eine Sensation.
Von Karen Krüger

DruckenVersendenSpeichernVorherige SeiteKurz-Link kopieren
TeilenTwitter
Ein Eigentor gegen das türkische Volk: „Freistoß” von Cengiz Tekin von 2005
07. August 2010 Mitten in Istanbul steht in diesen Tagen ein Panzer. Die Bewohner der Stadt reagieren belustigt auf ihn, vielleicht, weil Ungetüme wie er schon des Öfteren durch das Land und auch durch Istanbuls Straßen rollten. Der aber, der nun im Stadtteil Beyoglu steht, scheint ein friedliches Exemplar zu sein und ganz und gar nicht bereit für einen Verwüstungs-Feldzug: Er ist aus grasgrünem Plastik, was man jedoch erst aus der Nähe sieht, kein Spielzeug, sondern eine veritable Attrappe, hergestellt in China, um bei militärischen Übungen und Täuschungsmanövern an der Grenze zu dienen. In Istanbul hat man das Monstrum hinter eine Schaufensterscheibe verbannt.

Da steht es nun, bläht sich hydraulisch zu eindrucksvoller Größe auf, fällt wieder in sich zusammen, und das sieht so aus, als würde die Bestie gelangweilt seufzen. Über ihm an der Wand hängt ein digitales Nachrichtenband: „No news from . . .“ ist dort zu lesen und dann die Namen von 23 Städten auf der Welt, womit sich auch die Langeweile des Panzers erklärt, der natürlich trotzdem ein Symbol für Tod und Gewalt bleibt. Der Neonschriftzug „Die Freiheit ist um die Ecke“ erinnert lakonisch daran.

1 | 2

Grasgrüne Kampfattrappe in friedlicher Mission: Mit Michael Sailstorfers Panzer „T 72” von 2007 erobert das neue Ausstellungszentrum „Arter” die Istanbuler Kunstwelt

Hauptschlagader für Zeitgenossen
Es ist ein starker, spannungsvoller Auftritt, mit dem das neu eröffnete Kunsthaus „Arter“ seine Besucher begrüßt: Michael Sailstorfers Panzer „T 72“ von 2007, Henning Christiansens Neonschriftzug von 2008 und Jaroslaw Kozlowskis „Rhetorical Figures II“ aus dem Jahr 2006 sind die ersten Stationen der Auftaktausstellung, deren Gewicht vor allem auf politischen Aussagen liegt. „Arter“ bedeutet auf Türkisch Arterie, und eine Hauptschlagader, ein pulsierender Kraftspender und eine Durchgangsschleuse mit weiterführenden Verästelungen will das Kunsthaus der Vehbi Koç Foundation auch sein: vor allem für zeitgenössische türkische Künstler, aber auch für jene aus dem Balkan und dem östlichen Mittelmeerraum.

Nur etwa ein Fünftel der insgesamt hundertsechzig gezeigten Arbeiten stammt aus dem Rest der Welt; darunter viele aus Deutschland, Frankreich und Nordeuropa. Über sie soll ein beständiger Dialog angeregt werden mit der internationalen Kunstszene, für den in der Türkei bisher ein institutionalisierter Rahmen fehlte. Einzig die Kunststiftung Platform Garanti und die Biennale Istanbul boten türkischen Kunstschaffenden in den vergangenen Jahren die Möglichkeit, sich innerhalb der internationalen Gegenwartskunst zu plazieren. Doch nicht nur in diesem Punkt will „Arter“ Abhilfe schaffen: Das Kunsthaus soll ein Ort sein, der mit wechselnden Ausstellungen Kunst sichtbar macht, ohne sie gleich zu kommerzialisieren. Denn auch dafür fehlen in Istanbul noch immer die geeigneten Orte; die Stadt zählt nur eine Handvoll Museen für moderne und zeitgenössische Kunst.

Sophie Calle neben Nam June Paik
Zum Thema

Türkische Kunst: Im Klammergriff des Westens
Schon der Standort des nun dafür ausgewählten Hauses - ein vierstöckiges, elegantes Art-déco-Gebäude an der Istiklal Caddesi 211, erbaut im Jahr 1910 und aufwendig restauriert - ist richtungweisend. Kein anderer Stadtteil am Bosporus ist so international wie Beyoglu; nirgendwo sonst gibt es so viele Künstlervereinigungen und Galerien, bietet sich der Austausch quasi auf dem Silbertablett an. Man ist hungrig nach zeitgenössischer Kunst in Istanbul, das mit seinem biederen Programm für das Kulturhauptstadtjahr 2010 viele seiner Bewohner bitter enttäuscht hat.

Schon jetzt kommen täglich Hunderte von Besuchern, um sich die Eröffnungsschau anzusehen - der Eintritt ist kostenlos, man möchte keine Einrichtung für die Elite sein. „Starter“ hat Kurator René Bloch diese erste Ausstellung genannt. Sie gibt einen eindrucksvollen Einblick in die Sammlung zeitgenössischer Kunst der Vehbi Koç Foundation, die hinter „Arter“ steht. Die etwas beengten Raumverhältnisse lassen zwar nur die Präsentation von kleineren Stücken der Sammlung zu. Diese jedoch haben es in sich. Da sind Arbeiten von Sophie Calle, Nam June Paik oder Konrad Lueg. Und da sind Objekte von Künstlern, die einem noch nicht geläufig sind, die man nun aber sicherlich nicht mehr so schnell vergisst.

Eigentor gegen das türkische Volk
In seinem Video „Foam“ fragt der im finnischen Exil lebende Iraker Adel Abidin nach der Wesensart der Fundamentalisten: Nach der Tradition, wie Friseurlehrlinge in Abidins Heimat ihr Handwerk lernen, bestreicht ein kleiner Junge einen schwarzen Luftballon fast zärtlich mit weißem Rasierschaum, so dass ein üppiger Vollbart entsteht, zieht dann mit einem Messer den Schaum vorsichtig von der empfindlichen Gummioberfläche ab. Beinahe ist es ihm gelungen, da knallt es, platzt der Luftballon und taucht den Friseurstuhl in blutrote Farbe. Ein neuer schwarzer Luftballon erscheint, ein anderer Junge macht sich ans Werk, wieder wird die Blase platzen, wieder ist der Stuhl am Ende blutrot und leer - es ist eine Endlosschleife aus messerscharfer vorsichtiger Annäherung und mutwilliger Selbstzerstörung. Anders kritisch mit ironischem Unterton sind die Arbeiten des kurdischen Künstlers Cengiz Tekin. Er stammt aus der Region Diyarbakir im Osten der Türkei, die immer wieder Schauplatz blutiger Auseinandersetzungen zwischen der kurdischen Bevölkerung und dem türkischen Militär ist. Auf seiner Fotografie „Serbest Vurus / Free Kick“ hat er eine Familie - Eltern, Geschwister, Onkel, Tanten - zu einer Abwehrkette vor einem Fußballtor aufgebaut. Ein Spieler im türkischen Nationaltrikot ist gerade dabei, einen harten Schuss darauf abzugeben - mit ihrer Politik im Osten des Landes schießt die Regierung immer wieder Eigentore gegen das eigene Volk. Im eigenen Land bleibt auch der Türke Fikret Atay mit seiner Videoinstallation „Teorisyenler/Theorists“ von 2008. Mit versteckter Kamera filmte er in einer Koranschule Schüler beim Auswendiglernen von Suren: Barfuß und murmelnd laufen sie schnellen Schrittes in einem kleinen Raum ohne Fenster auf und ab. Es sieht aus, als tanzten hier Marionetten.

Sammelleidenschaft eines Industriellen

Kunstwerke, die von Musik inspiriert wurden, und was man aus Musikintrumenten alles machen kann präsentiert „Starter”. So etwa Carles Santos „Zerstörtes Klavier mit Foto” aus dem Jahr 2008
Kunstförderung ist in der Türkei vor allem die Angelegenheit von reichen Industriellen. Viele folgen dem Beispiel der Unternehmerfamilie Vehbi Koç, die Ende der sechziger Jahre die erste Stiftung ihrer Art in der Türkei gründete und seitdem Krankenhäuser, Schulen, Universitäten und andere Bildungseinrichtungen unterhält. Im Jahr 1980 eröffnete sie mit dem Sadberk-Hanim-Museum das erste Privatmuseum der Türkei, benannt nach der Gattin des Firmengründers, das in einem alten, direkt am Bosporus gelegenem osmanischen Holzhaus deren wunderbare Sammlung osmanischer Festtagskleider, archäologischer Artefakte und islamischer Ornamentik ausstellt. Mehmet Ömer Koç, der Enkel des Unternehmers, setzt die Sammelleidenschaft seiner Familie auf dem Feld der Gegenwartskunst fort: Innerhalb von dreieinhalb Jahren wurde die Kollektion der Stiftung aufgebaut. Sie umfasst derzeit etwa vierhundert Werke von hundert Künstlern, wobei einer der Schwerpunkte auf der Fluxus-Kunst von Ben Vautier, Nam June Paik, George Macunias und Joseph Beuys liegt. Der Kurator René Block, früher Gefährte und Förderer dieser Kunst, hat den Bestand mit aufgebaut und Stücke seiner eigenen Sammlung mit einfließen lassen; man begegnet einigen von ihnen im obersten Stockwerk der Schau: dem „Albumblatt“ von Jack Higgins aus dem Jahr 1982 oder der Musik-Installation „Mozart Mix“ von John Cage aus dem Jahr 1991.

In Berlin unterhält die Vehbi Koç Foundation mit „Tanas“ einen kleinen Kunstraum-Satelliten, der ein Vorposten für Istanbul sein soll und ausschließlich türkische Künstler ausstellt. Irgendwann einmal, vielleicht sogar schon in einigen Jahren, möchte Mehmet Ömer Koç in Istanbul ein Museum eröffnen, das er sich wie das Getty Museum in Los Angeles vorstellt. Damit will er der kommenden Generation dienen.

Starter. Kunsthaus Arter, Istanbul, bis 19. September. Der Katalog in türkischer und englischer Sprache kostet 15 Euro.

Text: F.A.Z.

2010-06-07T02:04:00.000-07:00

Installation shot, ARTER

Damardan sanat

2010-06-07T02:01:00.000-07:00

Mehveş Evin
ARTER’de düzenlenen ilk serginin ismi ‘Starter’. Yemekteki başlangıç gibi. Sergiyi gezmek ücretsiz. Vehbi Koç Vakfı’nın çağdaş sanat koleksiyonundan oluşturulan sergiden notlar:
- Küratörlüğünü Rene Block’un yaptığı sergide toplam 87 sanatçının 160’tan fazla yapıtı bulunuyor.
- Çağdaş sanatın Türkiye ve dünyadaki öncülerin işleri, 1960’lardan günümüze kadar geliyor.
- Korkmayın, çocuğunuzu da götürün. Parçalanmış piyanolar, yerlere serilmiş yumurtalar (basmak serbest!) sanırım en çok küçük insanların neşesini yerine getirecek. Ay-Yo’nun ses kutusuna elinizi daldırmak serbest!
- Çağdaş sanatı ‘çirkin’ veya “estetikten uzak” bulanlara tavsiyem, eserler hakkındaki bilgileri okumaları. Çoğunun amacı, modern hayatla ilgili bir emsaj vermek. Bazen gülümsetmek, bazen iğrendirmek...
- Favorilerim: Halil Altındere’nin Hasankeyf’te çektiği video görüntüleri, Adel Abidin’in ‘Köpük’ adlı videosu, Cengiz Tekin’in tekinsiz fotoğrafları, Endre Tot’un ‘Adem ve Havva’sı
http://cadde.milliyet.com.tr/2010/02/22/YazarDetay/1234677/Damardan_sanat

Arter’in ‘başlangıç’ mönüsü

2010-06-07T01:58:00.000-07:00

Ferhan İstanbullu

İşin başında Ömer Koç’un olması sebebiyle açılmadan efsaneye dönüşen, şehrin çağdaş sanat baronlarının dedikodusunu yapıp merakla beklediği mekan; Arter, nihayet açıldı. Burası Vehbi Koç Vakfı’nın bir projesi ve Türkiye’deki sanatsal üretime ve sunum imkanlarına katkıda bulunmak için açılmış yeni bir alan. Burada özel koleksiyon ve arşivlerden oluşturulacak sergilere yer verilecek, uluslararası kurumlarla işbirliğiyle düzenlenecek ortak yapımlara ve uluslararası sergilere ev sahipliği yapılacak.

Bu, sadece bir ‘başlangıç!’
Arter’in 19 Eylül’e dek açık kalacak ilk sergisi ‘Starter’, Vehbi Koç Vakfı’nın çağdaş sanat koleksiyonuna geçtiğimiz üç yıl içinde kazandırılan yapıtların bir bölümüyle oluşturulmuş. Bu serginin küratörü, koleksiyonun oluşturulmasına danışmanlık da yapan Rene Block. Sanatseverler bu ismi, küratörlüğünü üstlendiği 1995 İstanbul Bienali’ninden de hatırlayacaktır.
‘Starter’ sergisinde 1960’lardan günümüze çağdaş sanat alanında Türkiye’de ve uluslararası ortamda gerçekleştirilmiş 160’tan fazla yapıtı görme imkanınız mevcut. Serginin ‘Starter’ başlığının harika bir de logosu var. Ünlü Amerikalı kaligrafi ustası Tony Di Spigna ile çalışılmış. Fikir, grafiker Esen Karol’dan gelmiş. Karol, bu başlığı restoran mönülerinde yer alan ‘başlangıçlar’dan esinlenerek yaratmış. Ömer Koç, sergi katalogunda yer alan sunuşunda Arter’in bir müze olmadığını kalın kalın çizerek “Arter, gerçekleştireceği etkinliklerle Vehbi Koç Vakfı’nın ileride kurmayı hedeflediği müze kompleksi için bir araştırma ve laboratuvar ortamı da sağlamış olacak” diyor. Kurumun kültür sanat danışmanı Melih Fereli ile sergiyi gezerken Vehbi Koç Vakfı müze kompleksi için mekan arayışlarının hummalı bir biçimde sürdüğünü öğreniyorum. İşte, aralarında fısıldaşmayı pek seven çağdaş sanat sahnesinin oyuncuları için yeni bir ‘sohbet’ malzemesi daha!

En çok hangi eserleri sevdim?
‘Starter’ sergisinde burjuva toplumuna ironi ve alayla yaklaşan pek çok eser sergileniyor. Ben en çok üst orta sınıf evlerin statü sembollerinden sayılan piyanoya ‘saldıran’ işleri sevdim. Üstelik sergide bu tatta çok iş var! Besteci ve piyano virtüözü Carlos Santos ile John Cage gibi besteci-sanatçıların bu enstrümanla yaşadıkları sevgi-nefret ilişkisini ele alan eserleri, çok çarpıcı. Bir de çalışmalarını merakla takip ettiğim Türk sanatçı Cevdet Erek’in sürprizli işini anmak isterim. ‘SSS-Sahil Sahnesi Sesi’, alelade bir halının üzerinde sanatçının direktifleri doğrultusunda ellerinizi sürtmeniz ve kendi müziğinizi yaratmanız üzerine... Bir diğer bizden sanatçının; Cengiz Tekin’in ataerkil toplumu eleştiren bir çalışması da aklımda yer etti. ‘Sakin Durum’ adlı fotoğraf, babanın hem koruyan hem de baskı kuran rolünü espirili hem de hüzünlü bir dille hissettirmeyi başarıyor.

Kusursuz bir pazar günü nasıl geçer?
Modacı Özgür Masur yanıtlıyor...
“Kusursuz bir pazar dendiğinde aklıma ilk gelen tatil oluyor. Ne kadar yoğun olursam olayım, kendimi ödüllendirmek için pazar günümü sadece kendime ve sevdiklerime ayırıyorum. Güne geç başlamak, nerede olursa olsun mutlaka sevdiğim birkaç arkadaşımla birlikte pazar kahvaltısı yapmak ve sohbet... Belki çok yorgun değilsem İstiklal’de ya da sahilde insanlara karışıp yürümek, küçük dükkanlardan alışveriş, akşam eve gelmeden önce seansını yakalayabildiğim güzel bir sinema filmi ve ardından eve dönüş... İşte benim için kusursuz bir pazar böyle geçiyor.“
http://cadde.milliyet.com.tr/2010/03/04/YazarDetay/1241437/Arter_in__baslangic__mOnusu

état d’âmes

2010-03-26T11:25:00.000-07:00

état d’âmes

École nationale supérieure des beaux-arts
14 rue Bonaparte, 75272 Paris Cedex 06
www.beauxartsparis.fr

Président du conseil d’administration, Evrard Didier
Directeur, Henry-Claude Cousseau

Directrice adjointe, chargée des études Gaïta Leboissetier
Directeur adjoint, administrateur, Thierry Jopeck
Chef du département du développement
scientifique et culturel, Bruno Girveau

Exposition :
Chargé des expositions, Éric Féloneau
assisté de Fanny Didelon
Commissariat Yekhan Pınarlıgil
Conseillère artistique Christine Van Assche
Chargée des relations avec la presse, Isabelle Reyé

Nevin Aladağ
Canan
Extramücadele
Nilbar Güreş
Berat Işık
Bengü Karaduman
Ahmet Öğüt
Şener Özmen
Tayfun Serttaş
Erinç Seymen
Cengiz Tekin
Güneş Terkol
İrem Tok
Vahit Tuna
Deniz Ünal

Aurélie Gelade&Corelie Maurin

2010-03-26T11:24:00.000-07:00

Courtesy: The artists, Copyright: Tanas Berlin
44 Møen / Fanefjordgade 44 / DK-4792 Askeby / Tlf: 23927119 / info@44moen.d

Emploi saisonnier (2) : de la ville blanche à la cité divisée (Marseille-Diyarbakir)

2010-03-07T07:42:00.000-08:00

arts visuels
Suite et fin de la visite que nous vous recommandons de faire à la galerie de La Friche de la Belle de Mai de Marseille. "Emploi saisonnier" expose également les travaux du collectif Xurban, en résidence phocéenne cet automne, ainsi que la proposition de l’artiste Sener Özmen, originaire de Diyarbakir au Sud Est de la Turquie.

Xurban est un collectif d’artistes fondé en 2000 cornaqué par Guven Incirlioglu et Hakan Topal, et dont les membres vivent et travaillent à Izmir, Istanbul, Linz et New York. Pour Marseille, ils ont conçu "La Ville Blanc", titre qui leur a été inspiré par un graffiti inscrit sur une de ces enseignes présentant un projet urbain et architectural en centre ville de Marseille. "La faute de genre, écrivent-ils, induit ici une erreur imminente qui n’est transposable ni en turc ni en anglais. La ville, mot féminin, accompagnée d un adjectif au masculin blanc, semble dire a priori que l’auteur du graffiti n est pas de langue française. Cependant, cette association de mots amorce une critique précise et souligne les politiques patrimoniales et les processus d embourgeoisement. Quand, marchant dans Marseille, nous nous sommes heurtés à ce panneau d’affichage et sa vision des projets à venir, nous l’avons rapidement connecté aux images similaires présentes dans différentes villes du monde et véhiculant la promotion d un imaginaire all-white pour une vie citadine exclusive".

Xurban Collective : "Proposed but not engaged" (installation, 2009) Et de poursuivre : "Les villes portuaires du pourtour méditerranéen partagent un destin commun à travers leur histoire, ce que l’historien Fernand Braudel explique clairement : à des temps de booms économiques se succèdent des périodes de déclin pour ensuite rebasculer dans une nouvelle phase de croissance des activités nécessitant l’expansion des infrastructures portuaires jusqu’à leur délocalisation hors des centres-villes. Pour bon nombre de ports, incluant Istanbul, la désertion du front de mer est le prix à payer d’un développement de politiques néo-libérales, d’investisseurs et d’urbanistes. Alors que des conteneurs pleins de marchandises, du pétrole brut, des stocks de thon et un flot de touristes naviguent sur les mers, les continents sont connectés via des puissances sous-marines faites de câblages communicationnels et de pipelines de toutes sortes. Dans ce flux intense d’échanges sur et sous la Mare Nostrum, les villes européennes continuent d’opposer une résistance aux migrations de populations indésirées, et les zones d exclusions (ne cessent) de se multiplier en France, en Allemagne, en Italie et dans bien d’autres pays d Europe. Ces aspirations à la création de richesses, impulsées par le nouvel ordre global d’une part et la formation d’une Europe élargie d’autre part, devraient exiger une prise en compte appropriée de ces acteurs en marge et jusque-là négligés".

Sener Özmen : "The Work" "Quelques-uns des mots qui, jusqu’ici, m’étaient mystérieusement interdits" (titre d’un poème écrit en 1936 par Paul Eluard et dédié à André Breton) présente les travaux photographiques et vidéos réalisés entre 2004 et 2009 par trois artistes originaires de Diyarbakir, cité située au sud-est de la Turquie secouée de conflits sociaux et politiques (notamment sur la question des minorités). Le trio d’artistes a pris à son propre compte le reste supposé des mots interdits d’Eluard. Amour, guerre, enfance, mariage, jusqu’à leurs relations au monde de l’art, sont traités de manière indécise. "L’amitié d’Eluard avec le peintre Max Ernst, tous deux situés sur des fronts opposés, se retrouvait dans leur constat de la force dévastatrice de la guerre, dans leur croyance en la fraternité entre les êtres, dans l’universalité de la pensée et la puissance réconciliatrice de l’art". Une vision partagée par Sener Özmen, Cengiz Tekin et Berat Isik, dans une réalité du présent aussi dure, une réalité où tous les fronts se valent jusqu’à ne plus trouver un camp avec qui s’entendre.

Sener Özmen et Cengiz Tekin : "Tractactus" (2006) Pour aller plus loin :

http://www.xurban.net
http://sener-ozmen.blogspot.com
http://cengiztekin.blogspot.com

PARİS ART

2010-03-07T07:40:00.001-08:00

Berat Isik, Cengiz Tekin,Sener Ozmen ...
Emploi Saisonnier. Quelques uns des mots qui, jusqu’ici, m’étaient mystérieusement interdits
12 janv.-13 fév. 2010
Marseille 3eme Arrondissement. Friche la Belle de Mai
Le point de départ de cette exposition est de rendre compte de manière précise des questions urbaines, sociales et culturelles des villes du pourtour Méditerranéen, et plus particulièrement de Turquie.

Lire la suite

BEAUTY EPISODE AT CENTRE D’ART CONTEMPORAIN GEORGE

2010-03-07T07:28:00.001-08:00

CENTRE D’ART CONTEMPORAIN GEORGES POMPIDOU/ CAJARCMAISONS DAURA, RÉSIDENCES INTERNATIONALES D’ARTISTES/SAINT-CIRQ-LAPOPIECINÉMA CHARLES BOYER DE FIGEACSALLE DES FÊTES DE CAJARC
Courts-métrages, animation papier, films noirs et blancs, vidéosurveillance, dessin sur film Sebeke*
le cinéma contemporain turc, explorateur d’identité
À travers un choix baroque et singulier d’oeuvres vidéos choisies parmi une jeune génération decinéastes turcs, Selim Birsel, commissaire et artiste, nous offre un voyage instantané au coeurde la Turquie contemporaine.Une jeune fille se fait repasser les cheveux sur une table à repasser, probablement par une femme qu’on imaginesa mère, pour lisser ses cheveux bouclés selon la toilette des coutumes (Ferhat Ozgür). Une caméra de surveillancefilme une femme de ménage dans un salon de beauté en train de se faire un massage anti-cellulite avec unaspirateur (Deniz Gül). Deux types, T et K (turque et kurde, ndlr) courent dans la nature et se battent jusqu’àce que l’un des deux tombe, frappé d’une balle perdue, sur un rythme à la Buster Keaton (Sener Ozmen &Cengiz Tekin). Une femme peigne ses cheveux pour s’en faire un voile (Burcu Yagcioglu)…Dans une tonalité dominante de courts-métrages, ces oeuvres vidéos font résonner une diversité des formes etdes récits. Mêlant ainsi fictions aux rapports humains, politiques et sociétaux, ces vidéos suggèrent le sentimentdiffus de la recherche et de la définition identitaire. En Turquie, carrefour géostratégique s’il en est, pays-lienentre Europe et Asie, l’art oscille entre modernité et nécessité éprouvée de témoigner des valeurs traditionnelles,religieuses et historiques. Avec, par exemple, les conflits ethniques quotidiens ou la montée des esthétiquesmédiatiques globalisées en filigrane, le cinéma contemporain témoigne, à la marge, de la manière dont les gensvivent, aiment et travaillent. En somme nous donne des nouvelles du pays. L’humour, utilisé ici comme armesubversive, propose un point de vue pour le moins inconfortable, livrant un témoignage acide et critique de lasociété turque et des modifications apportées par la mondialisation .Toutes ces oeuvres vidéos sont autant de regards et tracent le portrait d’une société riche d’une formidablepalette d’influences disparates, reflétant différentes combinaisons possibles entre Orient et Occident, modernitéet tradition.À l’image d’une Turquie, multiple.

SEBEKE*, programme vidéo par Selim Birsel
Avec des oeuvres de Orçun Bastürk, Fatma Ciftci, Mehmet Dere, Köken Ergun, Deniz Gül, Murat Gök, Basak Kaptan,Bengu Karaduman, Sefer Memisoglu, Ferhat Özgür, Öner Özlü, Sener Özmen & Cengiz Tekin, Mehmet Vanlioglu, Burcu Yagcıoglu.

artnet tanas berlin

2010-03-07T01:16:00.000-08:00

artnet tanas

2010-03-07T01:15:00.001-08:00

iz öztat ile azra tüzünoğlu boltart dergisi için...

2010-03-07T01:10:00.000-08:00

İ.Ö. “Eleştiri dozu yüksek işler” ve özellikle sivil-iktidar ilişkilerine odaklanan, militarizm eleştirisi içeren işler gösteriyorsunuz. Herhangi bir iş sansürlendi mi, beklediğinizden farklı tepki aldı mı? Oto-sansür söz konusu oluyor mu?

A.T. Sanatın doğası eleştiri. Eleştiriden kaçmak, sanatı evleri süsleyen birer nesneye indirmek olur. Bu da benim ilgimi çekseydi dekoratör olurdum. Hayatın içini açan, nefes alma alanları yaratan şeyleri seviyorum. Bu bazen sanattır, bazen birinin bir tavrı-davranışı, bazen de bambaşka bir şeydir. Her ne ise beni heyecanlandıran onu paylaşmaktan mutluluk duyuyorum. Sansür bugüne dek hiç gündemimize gelmedi. Sanırım pek çok kişi için oldukça radikal olabilecek işler gösteriyoruz ama sonuçta hayat bizim eşiğimizi yükseltiyor. Eğer bir gay, cinsel kimliğinden ötürü sokakta öldürülüyorsa, bizim galeride ölmüş bir adam fotoğrafı göstermemiz o kadar da sert değildir bence. Hayat sansürsüz, sanat da öyle olmalı.

FANTASY & ISLAND

2010-03-07T01:07:00.001-08:00

An exhibition about somewhere only we know
05.03.2010-31.05.2010

Frac Corse
La Citadelle 20250 Corte, Corsica/France
The island is what the sea surrounds and what we travel around. It is like an egg. An egg of the sea, it is round. It is as though the island had pushed its desert outside. What is deserted is the ocean around it.

Gilles Deleuze

The country is first of all the space of a land considered from a certain corner or angle, a corner delimited by some natural or cultural feature (as one says when one thinks one can tell the difference): a row of trees or a road, a river or a ridge, a pass, a glacial constriction, a formation of alluvial deposits, a passing herd or an armed horde, an encampment.

Jean-Luc Nancy
"Fantasy & Island" is triggered by an institutional dialogue between Istanbul and Corsica on the occasion of the Cultural Season of Turkey in France. Initiated by a collective curatorial approach, the project is designed as a process-based exhibition, which approaches selected contemporary forms of artistic organization such as "residency", "collection" and "exhibition", asking how they manifest on a Mediterranean island. Conceptually, the exhibition departs from the reality of its location and the physicality of being based on an island as a psychological, social, cultural, literal and metaphorical level of discussion, bringing a selection of works that reflects the diverse dimensions of the island as a "ground for image." Referring to Jean-Luc Nancy's recent work, "The Ground of the Image", which focuses on the split between image, imagination and the uncanny landscape, this exhibition project aims to transform its venue, Frac Corse, into an experience of an island as a conceptual entity.

The artist residencies in Istanbul and Corsica have operated as pilot studies for an intercultural dialogue; four artists have bridged these two different contexts through their body of work and their approach of study. As a resident artist in Istanbul, Gael Peltier's performative work investigates the borders of stage and stage-personality through different narrative forms. His focus within the context of this exhibition brings an insider-outsider's gaze onto a transparent dialogue with the audience. Hakima el Djoudi, on the other hand, creates a monument as a critical form of political representation linking militarist regimes with economical structures , specifically developing a new version - with Turkish Liras - for this show. Istanbul-based painter Leyla Gediz's two drawings and one painting -products of her residency in Ajaccio- compose an installation that narrates a triangle for a happily ever-after story: a personal attachment with a kid-size shoe, a flashback memory of an interior landscape from the island and a conceptual joke with a found object. Another resident artist from Turkey in Ajaccio, Can Altay, reconstructs social forms of life in order to develop conceptual relationships between the architectural and structural elements of mobility and communication and translates them into specific forms of imaginary island(s) that float(s) on the ground of the space.

Several art works from the collection of Frac Corse have also been incorporated into the curatorial structure of the exhibition, such as Şener Özmen & Cengiz Tekin's "Bonjour Monsieur Courbet", a collaborative video work as parody of an art historical representation, Liam Gillick's "Discussion Island Platform", an abstracted form of a critical discourse about discussion platforms, Gabriel Orozco's image of a parachute landing on Iceland, and Dan Graham's sculpture that crystallizes the constant dialogue between inner and outer spheres as conceptual abstraction.

Is an island a piece of land that is surrounded by water or is it surrounded by itself as reflection of its epistemological/ontological entity? Is it reflected on itself or is it reflexive itself?

In order to respond to these questions through the first-hand experience derived from a life on an island as an inhabitant, witness or storyteller, other artists have also been asked to contribute to the exhibition process. Christodoulos Panayiotou displays a selection of images from the historical archives of Limassol, Cyprus from Disney Parades in the 70's. As an outcome of Aslı Çavuşoğlu's collaboration with a Turkish rapper, the audience is confronted by an installation of official documents, LPs, and a sound system that plays the song titled "191/205" -written with 191 (including "revolution", "equal", "whole") of in total 205 words that were censored by the national TV channel, TRT (Turkish National TV & Radio) -right after the coup d'état in Turkey in 1980. The young Corsican artist Verana Costa's video work is a resistance against constraint: in the video the repetition of interrupted breathing creates a sensation of oppression as well as a concentrated energy, whereas David Raffini's paintings can be considered as artistic expressions that redefine the psychological territory of his presence on the island. Ajaccio-based artist Elie Cristiani reverses the perspective of a passerby -upside down - and ironically frames how everyday life is publicly circulated on an island.

Bringing together a selection of art works, which are produced on islands such as Corsica, Iceland and Cyprus, or related to contexts such as Diyarbakır or Istanbul - both sites that readily associate with the island metaphor - "Fantasy & Island" deals with the physical conditions of living on an island. The exhibition attempts to present forms of isolation, mobility and attachment that decode the physicality of an island, as well as engaging with political and cultural connotations of closed systems resulting from ideological control and repressive regulation -such as censorship, the coup government in Turkey in the 80's or 70's and an isolated Cyprus under global attacks.

Ending up on an island brings endless possibilities that could happen at the same time with an unbalanced form of co-existence: joy and tension, imprisonment and emancipation, isolation and intimacy, farewell and arrival... As a ground for the images of today's islanders, "Fantasy &Island" is an exhibition about the territorial power and limits of control, about what surrounds us and what we are surrounded with - and somewhere only we know...

Curated by Anne Alessandri, Celenk Bafra and Adnan Yildiz

Fantezi ve Ada: ‘Sadece Bizim Bildiğimiz Bir Yer’

2010-03-07T01:05:00.000-08:00

•Fantezi ve Ada: ‘Sadece Bizim Bildiğimiz Bir Yer’

4 Mart- 31 Mayıs 2010

Korsika, FRAC CORSE (Korsika Bölgesel Güncel Sanat Merkezi)

Korsika’dan yola çıkarak hem fiziki ve coğrafi bir alan hem de bir metafor olarak ‘ada’ teması üzerinde yoğunlaşan sergi, Türkiye’den Can Altay, Aslı Çavuşoğlu, Leyla Gediz, Şener Özmen ve Cengiz Tekin’in yapıtlarıyla birlikte Korsika’dan sanatçılar ve FRAC CORSE’un koleksiyonunda yer alan Gabriel Orozco ve Liam Gillick gibi uluslararası sanatçıların yapıtlarına yer verecek. Toplam oniki sanatçının yapıtlarından oluşturulan serginin küratörlüğünü Anne Alessandri, Çelenk Bafra ve Adnan Yıldız yürütüyor. ‘Fantezi ve Ada’ sergisi, aynı zamanda Eylül 2009- Mart 2010 arasında Fransa’da Türkiye Mevsimi kapsamında Korsika ile Türkiye arasında sürdürülen sanatçı değişim programlarının sonucunu içerecek.

2010-03-07T01:03:00.000-08:00

SEBEKE*

le cinéma contemporain turc, explorateur d’identité

Burcu Yagcioglu, I Would Swallow you whole, 2009, Turkey, DVD PAL- 6.53 mins. Courtesy de l’artiste, Istanbul, Turkey.

Orçun Bastürk, Seylerin geçisi le passage des choses), 2004, Turkey, court-métrage. Courtesy de l’artiste.

À travers un choix baroque et singulier d’oeuvres vidéos choisies parmi une jeune génération de cinéastes turcs,
Selim Birsel, commissaire et artiste, nous offre un voyage instantané au coeur de la Turquie contemporaine.

Une jeune fille se fait repasser les cheveux sur une table à repasser, probablement par une femme qu’on imagine sa mère, pour lisser ses cheveux bouclés selon la toilette des coutumes (Ferhat Ozgur). Une caméra de surveillance filme une femme de ménage dans un salon de beauté en train de se faire un massage anti-cellulite avec un aspirateur (Deniz Gül). Deux types, T et K (turque et kurde, ndlr) courent dans la nature et se battent jusqu’à ce que l’un des deux tombe, frappé d’une balle perdue, sur un rythme à la Buster Keaton (Sener Ozmen & Cengiz Tekin). Une femme peigne ses cheveux pour s’en faire un voile (Burcu Yagcioglu)…

Dans une tonalité dominante de courts-métrages, ces oeuvres vidéos font résonner une diversité des formes et des récits. Mêlant ainsi fictions aux rapports humains, politiques et sociétaux, ces vidéos suggèrent le sentiment diffus de la recherche et de la définition identitaire. En Turquie, carrefour géostratégique s’il en est, pays-lien entre Europe et Asie, l’art oscille entre modernité et nécessité éprouvée de témoigner des valeurs traditionnelles, religieuses et historiques. Avec, par exemple, les conflits ethniques quotidiens ou la montée des esthétiques médiatiques globalisées en filigrane, le cinéma contemporain témoigne, à la marge, de la manière dont les gens vivent, aiment et travaillent. En somme nous donne des nouvelles du pays. L’humour, utilisé ici comme arme subversive, propose un point de vue pour le moins inconfortable, livrant un témoignage acide et critique de la société turque et des modifications apportées par la mondialisation . Toutes ces oeuvres vidéos sont autant de regards et tracent le portrait d’une société riche d’une formidable palette d’influences disparates, reflétant différentes combinaisons possibles entre Orient et Occident, modernité et tradition. À l’image d’une Turquie, multiple.

* Sebeke: réseau en turc.

Programme

artistes représentés par la galerie Outlet
PARALLEL PASSING
de Bengu Karaduman
animation papier découpe N/B

ONE DAY A T AND A K
de Sener Özmen & Cengiz Tekin,
film N/B

BU NE? (WHAT IS THAT?)
de Mehmet Vanlioglu

JET
de Murat Gök

TANKLOVE
de Köken Ergun

autres
YOUNG GIRL IS GROWING UP
de Ferhat Özgur

BEAUTY EPISODE
de Deniz Gül

I WOULD SWALLOW YOU WHOLE
de Burcu Yagcioglu

TERAS (LA TERRASSE)
de Basak Kaptan

THE OVERLOOK
de Öner Ozlü

RENDERING ROMA
de Sefer Memisoglu

SEYLERIN GECISI (LE PASSAGE DES CHOSES)
d'Orçun Bastürk

Itinéraires: Bosphore - Turquie 2010

2010-03-07T00:57:00.000-08:00

İSTANBUL’DAN KORSİKA’YA, KIBRIS’TAN DİYARBAKIR’A EN İYİ İHTİMALLERİYLE,

ADA ve DÜŞLEM

4 Mart’ta, Fransa’nın güneyindeki Korsika adasında açılacak E figurà si l’İsula/ Fantasy & Island/ Ada ve Düşlem projesi son ayına giren Fransa’da Türkiye Mevsimi’nin en sürpriz sergilerinden biri.

Ada ve Düşlem, Korsika’nın bir ada oluşundan ve bunun yarattığı fiziksellikten yola çıkarak “ada” kavramını bir metafora çeviriyor. Korsika’dan Kıbrıs’a, Diyarbakır’dan İzlanda’ya, kapalı devre sistemlerden bölgesel izolasyon politikalarına, ‘80 sonrası kontrol mekanizmalarından insan ve coğrafi hafıza ilişkisine farklı çemberler çizerek soruyor:

Ada, dört tarafı denizle çevrili kara parçasından mı ibaret? Bugün ada olmak, ada kalmak mümkün mü?

FRAC Corse (Korsika Bölgesi Güncel Sanat Merkezi) ile İKSV işbirliğinde, 5 Mart- 31 Mayıs 2010 tarihleri arasında Korsika’nın Corte kentinde düzenlenen Fantasy & Island/ Ada ve Düşlem sergisinin küratöryal çalışmasını, Frac Corse’un direktörü Anne Alessandri, Fransa’da Türkiye Mevsimi görsel sanatlar artistik koordinatörü Çelenk Bafra ve bağımsız küratör Adnan Yıldız yürütüyor.

Korsika’dan yola çıkarak hem fiziki ve coğrafi bir alan hem de bir metafor olarak ada teması üzerinde yoğunlaşan sergi, Türkiye’den Aslı Çavuşoğlu, Can Altay, Leyla Gediz, Şener Özmen ve Cengiz Tekin’in çalışmalarına yer veriyor. Sergi, küratörlerin İstanbul Fransız Kültür Merkezi, Culturesfrance ve Ajaccio Kent Konseyi’nin desteğiyle yürüttükleri sanatçı değişim programının sonuçlarını da içeriyor. Böylece, İstanbul’da ve Korsika’nın Ajaccio kentinde çalışan Hakima El Djoudi, Gaël Peltier, Can Altay ve Leyla Gediz’in yeni projelerine yer veren Ada ve Düşlem sergisine, Kıbrıs üstüne çalışmasıyla Christodoulos Panayiotou, Korsika’nın ünlü kavramsal sanatçısı Elie Christiani ile genç kuşaktan David Raffini ve Verona Costa katılacak.

FRAC Corse’un uluslararası öneme sahip koleksiyonunu da araştırma sürecine dahil ederek, Liam Gillick, Dan Graham ve Gabriel Orozco gibi dünyaca ünlü isimlerin ada meselesi üzerine yoğunlaşan yapıtlarına yer veren Ada ve Düşlem sergisi, aynı zamanda bu kurumun yeni sergi salonlarının da açılış sergisi niteliğinde.

Nisan ayında çıkacak ve Fransız filozof Jean Luc Nancy’nin metinleriyle katkıda bulunduğu Ada ve Düşlem kitabı ise, sergi sürecini farklı sorularla gündemde tutmayı amaçlıyor. Sanatçı-yazar Şener Özmen’in metni, Aslı Çavuşoğlu’nun adalar üstüne sanatsal araştırması ve fotoğrafçı Serkan Taycan’ın Korsika’dan getireceği görsellere yer verecek kitabın tasarımı Başar Önal’a ait.

orda bir köy var uzakta...2009

2010-01-23T12:48:00.000-08:00

normalizasyon 2009

2010-01-23T12:32:00.001-08:00

untited 2009

2010-01-23T12:22:00.000-08:00

2010-01-20T09:12:00.000-08:00

İKSV,Deniz Palası iftiharla sunar(radikal cumartesi)

2010-01-20T09:03:00.000-08:00

16/01/2010
İstanbul Kültür ve Sanat Vakfı, artık Şişhane'deki Deniz Palas'ta. Bu, çoğumuz için sıradan bir nakil işleminden çok daha anlamlı, çünkü koca konser salonu, lebiderya restoran-barı, çağdaş sanat işleri, tasarım dükkânı ve fazlasıyla bir vaha burası. İKSV Genel Müdürü Görgün Taner rehberliğinde dolaştık...

BAHAR ÇUHADAR
Cismindeki şiirsellik isminden başlıyor; Deniz Palas. İki sözcük ancak bu kadar uyumlu eşleşebilirdi ve ancak böyle bir konumda vücut bulmuş bir ‘apartmana’ yakışırdı... Kişisel kent hafızamdan ‘Envaiçeşit aydınlatma alet edevat dükkânının sıralandığı bölge’ diye çıkarabileceğim Şişhane, nicedir şehrin en yeni eğlence mekânlarına kucak açmış durumda. Deniz Palas namlı bina ise 1920’de konmuş caddeye. ‘Kirzade’ adıyla anıldığı apartman günlerinde, birtakım şanslı kulların güne Haliç’in enfes manzarasıyla başladığı yer olmuş. 1920’den beri görüp geçirdikleri kendinde saklı, biz fanilerin kapısından içeri girmesine vesile 2005’teki 9. Uluslararası İstanbul Bienali olmuştu. Michael Blum’un tarih bilgilerimizi zorlayan, çoğumuzu gerçekliğine inandırdığı, 1900’lerin başında yaşamış Marksist, feminist, Musevi Safiye Behar’ın odası ile yanı başında Nedko Solakov’un duvarları dile getirdiği işi; Deniz Palas ve bienal kelimeleri yan yana geldiğinde ilk akla düşenler... Solakov, duvardaki notların bir parçasında şöyle diyordu: “... Odaya giren yedi kişiden ortalama altısı önce Haliç’e bakan pencerelere gidecek, birkaç saniye çevrelerine göz attıktan sonra da odayı terk edecekler...” Haksız sayılmazdı... Deniz Palas, bienalin ardından kapılarını, derin bir estetik operasyona girmek üzere kapamıştı. Bugün itibarıyla hem İstanbul Kültür Sanat Vakfı’nın (İKSV) merkez üssü olarak hem de manzaraya doyulacak terası, restoranı ‘X’, güncelin peşindeki konser ve performans alanı ‘Salon’, İKSV tasarım dükkânı ve kafesi ‘Peralı’yla dışarıya da açılan bir merkez olarak yeni hayatına başlıyor. Burası, mahallenin en gösterişli apartmanlarından biriyken ne kadar hareketliydi bilinmez ama bugünden itibaren son derece tempolu zamanlar geçireceği kesin. Solakov’un öngörüsünün ise artık pek geçerli olmayacağını söylemek mümkün. İKSV’nin yeni ‘evi’ Deniz Palas, mekâna yayılan güncel sanat işleri ve klasik süslemeleriyle öyle göz alıcı ki, içerisi de en az dışarıdaki manzara kadar çekiyor insanı. İKSV Genel Müdürü Görgün Taner’in rehberliğinde gezdiğimiz binanın açık alanlarıyla restoran, teras, asansör gibi ortak alanlarına 22 sanatçıya ait güncel işler yerleştirilmiş. Küratörler Fulya Erdemci ve Arzu Yayıntaş’ın yönetimde seçilen işlerin ziyaretçiyi ilk karşılayanı Ayşe Erkmen’in ‘Rengarenk’i. Erkmen’in renk renk jaluzileri binanın ön camlarını kaplıyor. Ana kapıdan girmeden başınızı hafif sola çevirdiğinizde, sıvanın altından çıkan 90 yıllık bir imza çarpıyor gözünüze: ‘Georges Coulouthros. Architecte.’ Girmeden tanışın; 1920 yılında binayı Art Nouveau stilinde inşa eden İstanbullu Rum mimar, Georges Coulouthros (Yorgo Kulutros). Kapıdan girer girmez de Sarkis’in 2. Bienal’de Ayasofya Hazine Binası için yaptığı avizenin bir uyarlaması, tavandan salınarak ‘Hoşgeldiniz’ diyor. Girişteki merdivenlerin devamında güncel müziğin izini sürenlere kapısını açacak olan Salon, Deniz Palas’ın Şişhane’nin gece hayatına hediyesi. Hüseyin Alptekin’in 52. Venedik Bienali Türkiye Pavyonu’nda gösterilen ‘Şikayet Etme’ (Don’t Complain) adlı LED ışıklı pano uygulaması da burada. Salon’un arka sokak girişlerini sağlayan fuaye bölümünde, başını yere eğecekleri bir sürpriz bekliyor: Siyah-beyaz zemin üzerinde minik minik yaratıklar, İnci Eviner imzalı, ‘Kaygan Oryantasyon’. Binayı merdiven boşluğundan, aşağıdan gökyüzüne doğru sarmalayan başak dalları, Selim Birsel’in elinden çıkma. Başak dallarını oluşturan tank şeklindeki baskılar yukarı doğru önce çoğalarak, sonra seyrelerek uzanıyor. Arzu Yayıntaş, Birsel’in merdiven boşluğunda çalışmayı seçerek komşuluk ilişkisine de işaret ettiğini anlatıyor.En oyuncaklı işlerden biri asansörde gizli. Canan Tolon’un aynalarla yaptığı ‘sihibazlıkla’ suretinizin uzaklaşıp yakınlaştığına, sonsuza uzadığına, çoğaldığına şahit oluyorsunuz. Yedi katlı binanın iki, üç ve dördüncü katları ofislere, beşinci katı yönetime ayrılmış. Üç, dört ve beşinci katlardaki camlar, Aydan Murtezaoğlu’na teslim edilmiş. Sanatçı ‘Kariyerist’ adlı işiyle fotografik imgeleri cama uyarlamış. Yönetim odaları, beşinci katı tanıdık bir isimle paylaşıyor. Marttan itibaren burası Leyla Gencer Müzesi olarak ziyarete açık olacak. Sanatçının Milano’daki evindeki eşyalar, kitapları ve piyanosu buraya yerleşecek. Taner, araştırma amaçlı ziyaretlere de açık olacak müzede dönem dönem resitaller verilmesinin de planlandığını anlatıyor. Altıncı kattaki restoran X’in işletmesi Borsa’ya emanet. Restoranın bir köşesi, İznik Çini Vakfı’nın özel armağanı çinilerle bezenmiş fırına ayrılmış. Hemen karşısında, terastan da görülebilen, Canan Dağdelen’in tepeden bakınca ‘Place’ yazısını oluşturacak biçimde yerleştirilmiş toplarının bulunduğu küp yer alıyor. Terasın daimi konuğuysa Yang Jiechang. Sanatçının 10. Uluslararası İstanbul Bienali için ürettiği ‘I Believe in Angels’ adlı neon yerleştirmesi gökyüzünü kucaklıyor. Açık ofislerde Bülent Şangar ve Cengiz Tekin’in fotoğrafları, Füsun Onur, Gülsün Karamustafa ve Hale Tenger’in işleri yer alıyor. Yönetim katı Ömer Uluç, Devrim Erbil, Özdemir Altan, Komet, Mehmet Güleryüz, Güngör Taner’in resimlerine ayrılmış. Mesaisi de, eğlencesi de bol bu bereketli bina, tüm bu işlerle bir sergi alanı formuna bürünmüş. Binanın, ana kapısı dışında caddeye açılan iki ‘gözü’ daha var; İKSV tasarım dükkânı ve yine Borsa’nın işletmesine teslim edilmiş kafe Peralı. Tasarım dükkânı başta New York’taki MoMA’nın ürünleri olmak üzere çeşitli tasarımcıların işlerinin satıldığı ferah bir konsepte sahip.Dolu dolu bir yapı olarak ikinci yaşamına tam anlamıyla bugün başlıyor Deniz Palas.

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalEklerDetay&ArticleID=975503&Date=20.01.2010&CategoryID=41

Şişhane'nin esas yıldızı Deniz Palas(RADİKAL CUMARTESİ)

2010-01-15T06:50:00.000-08:00

İKSV, kültür sanat hayatına yaptığı katkılarıyla varlığından en memnuniyet duyduğum kurumların başında geliyor. Bir seferinde, Timeout İstanbul’un editörlüğünü yaptığım sırada, İstanbul’u İstanbul yapan 50 kişi/kurumu konu yapacaktık. Ekipçe hemfikir olduğumuz, ilk aklımıza gelen isimlerin başında geliyordu İKSV... Ben tüm iyimser yorumlara rağmen bu coğrafyada sanat ve kültüre dair gelişmelerin hayli kavruk ve şiddetle tutucu olduğunu düşünenlerdenim.
O yüzden bir süredir her kösteğe rağmen Don Kişot misali çalışan İKSV’nin bu şehre katkısının artık bir hayır işi, neredeyse bir ‘sevap’ boyutunda gerçekleştiğini düşünür oldum.
13 yıldır ‘good old’ Luvr Apartmanı’nda dünyanın sanatçılarını ağırlayan İKSV’nin harika bir binaya geçeceğini öğrendiğimde çok sevinmiştim.

Deniz Palas’ta hangi sanatçıların işleri var?
Burhan Doğançay, Ömer Uluç, Mehmet Güleryüz, Komet, Görgün Taner, Devrim Erbil, Özdemir Altan, Füsun Onur, Kemal Önsoy, Bülent Şangar, Sarkis, Ayşe Erkmen, Murat ve Fuat Şahinler, Aydan Murtezaoğlu, Hale Tenger, Selim Birsel, Canan Tolon, İnci Eviner, Cengiz Tekin, Canan Dağdelen, Hüseyin Bahri Alptekin, Yang Jiechang.

FERHAN İSTANBULLU

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalYazarYazisi&Date=05.12.2009&ArticleID=967884#

marsilya

2010-01-14T10:40:00.001-08:00

merhaba dergisi berlin...

2010-01-14T10:34:00.001-08:00

“Şimdiye kadar bana esrarlı bir biçimde yasaklanmış kelimelerin bir bölümü”

2010-01-11T11:41:00.000-08:00

Diyarbakır’da yaşayan ve üreten üç güncel sanatçının (Şener Özmen, Cengiz Tekin ve Berat Işık) 2004-2009 yılları arasında ürettikleri video ve fotoğraf çalışmaları, devrimci şair Paul Eluard’ın, gerçeküstücü sanatçı Andre Breton’a ithafen kaleme aldığı “Şimdiye kadar bana esrarlı bir biçimde yasaklanmış kelimelerin bir bölümü” adlı şiirinden yola çıkarak, gerçeğin altüst olduğu bir coğrafyada, tutarlı gerçeküstücü şair ve ressamların (burada sanatçıların) bu beklenmedik yeni durum karşısındaki tutumlarına göndermede bulunuyor. Nasıl hareket ediyor güncel sanatçı hiçbir şeye götürmeyen harikulâde kelimeler dolaşırken ortalıkta? Şair ne yazıyor her şeyi söylemenin derin kaygısıyla bunalmışken? Ne anlatmaya çalışıyor Eluard yuvarlak masa değişken surat asma derken? Ya da “tetik”kelimesi ona “parıltılı bir tecavüzü” anımsatırken? Üçlü, Eluard için yasaklanmış kelimelerin olası diğer bölümüyle ilgilendiğini söylüyor. Savaş, aşk, evlilik, çocuk ve sanat dünyasının yoğun ilişkilerinin kendilerini olgunlaştırmamış olabileceği ihtimali üzerinde duruyor tuhaf bir şekilde.

Eluard’ın ressam Max Ernst’le düşman cephelerde kurdukları dostluk, savaşın gereksizliği ve yıkıcılığı, insanların kardeşliği, düşüncenin evrenselliği ve en önemlisi sanatın uzlaştırıcılığıyla somutlanmıştı. Şener Özmen, Cengiz Tekin ve Berat Işık, farklı dönemlerde ve Diyarbakır’da ürettikleri video ve fotoğraf çalışmalarında, tüm cephelerin giderek birbirine benzediği ve uzlaşacak bir taraf bulmakta zorlandıklarını söylüyor.

Milliyet Sanat Ocak Sayısı

2010-01-02T02:35:00.000-08:00

2009-12-26T11:53:00.000-08:00

NEUES DEUTSCHLAND

2009-12-24T11:47:00.000-08:00

Von Tom Mustroph 22.12.2009 / Berlin / Brandenburg

Ironische Weltenretter

Zehn türkische und kurdische Künstler in der Galerie Tanas

S. Özmen »Kreuzung«

Foto: Tanas

Manche Dinge sind nicht einfach. Die Welt zu retten zum Beispiel. Erst recht, wenn man nur 90 Tage Zeit hat. Die zehn türkischen Künstler, deren Werke insgesamt 90 Tage in der Galerie Tanas in der Gruppenausstellung »Nicht einfach, die Welt in 90 Tagen zu retten« präsentiert werden, beschränken sich daher auf subtile ironische Interventionen.

»Ich kann nicht die ganze Welt ändern oder sie einer kompletten Analyse unterziehen. Aber ich kann auf meine Art eingreifen«, sagt Cengiz Tekin. Der im kurdischen Diyarbakir lebende Künstler unternimmt dies auf eindrucksvolle Art und Weise. Seine fotografischen Inszenierungen geraten zu Allegorien der Wirklichkeit. In »Normalisierung« etwa platziert er eine traditionelle Familie in einem mit Teppichen ausstaffierten Raum, dessen rechte Hälfte von einem ein mächtiges Loch ausschachtenden Mann besetzt wird. Es stellt sich die Frage, ob der Bauarbeiter in diesen privaten Raum eingedrungen ist oder die Bewohner sich, vom permanenten Prozess des Bauens und Abreißens abgestumpft, hier einfach häuslich eingerichtet haben. Für Tekin symbolisiert die Grube jene Löcher, die der Krieg in die Gesellschaften des Mittleren Ostens reißt.

»Freistoß« hingegen bildet die neuen Möglichkeiten, die sich nach der Entspannung der Situation in den 90er Jahren ergeben haben, metaphorisch ab. Jeder kann nun wie der Mittelstürmer des örtlichen Fußballklubs zu einem Freistoß antreten und darauf hoffen, diese Ausgangslage in einen Vorteil umzumünzen. Die Verhältnisse wären aber nur unzureichend beschrieben, wollte man nicht auch auf die gucken, die sich diesen neuen Möglichkeiten ängstlich entgegen stellen. Tekin hat seine Familie eine Mauer im Strafraum bilden lassen. Fußball-geschult schützen die Männer mit ihren Händen die Unterleibspartien. Auch die jüngere Schwester verhält sich so. Mutter und Großmutter des Künstlers stellen sich ohne diesen Schutz verzagt dem Mittelstürmer entgegen. Der jüngere Bruder, der vermutlich noch am häufigsten selbst Fußball spielt, krümmt sich angesichts des bulligen Profis, der ihm gegenüber steht, und in Erwartung eines fulminanten Schusses furchtsam zusammen. Das Doppelpanorama aus Möglichkeiten und Zumutungen ist grandios in Szene gesetzt.

Bei einem weiteren Werk von Tekin stellt sich heraus, dass die sich im ersten Moment aufdrängenden Lesarten mitunter in die Irre führen können. Ein paar Buben werfen lachend einen Haufen Geldscheine in die Luft und lassen an ein Ritual des großzügigen Schenkens und Tauschens denken. Jedoch handelt es sich um das exakte Gegenteil. Tekin, der als Kunsterziehungslehrer an einer Grundschule arbeitet, nimmt seinen Schülern, die sich exzessiv dem Glücksspiel hingeben, immer wieder das dabei verwendete Falschgeld ab. Den im Bild zu sehenden Kindern, die nach der Schule auf den Feldern arbeiten und gar nicht die Gelegenheit zu dieser Art von Freizeitvergnügen haben, gab er die Scheine. Doch diese vorzeitig Erwachsenen erkannten die Geldscheine als falsch und damit wertlos und warfen sie deshalb in die Luft.

Großes ironisches Potenzial weisen auch die Arbeiten von Sener Özmen, Köken Ergun und Servet Kocyigit auf. Letzterer formt aus bunten gehäkelten Deckchen, die von Ferne an Neonelemente erinnern, den Spruch: »Alles, was du über türkische Männer hörst, ist wahr«. Özmen ist mit seiner ebenfalls in der Ausstellung »Istanbul Next Wave« im Gropius Bau zu sehenden Videoarbeit, die zwei als Sancho Pansa und Don Quixote verkleidete Künstler den Weg zur Londoner Tate Modern suchen lässt, präsent. »Natürlich ist klar, dass die Tate Modern nicht unmittelbar hinter dem Gebirgszug liegt, den die Männer durchstreifen. Aber mir war von vorneherein klar, dass ich mit diesem Video in der Tate Modern landen werde«, beschreibt Özmen seine launige Doppelstrategie.

Köken Ergun schließlich lässt in seinem Video einen Panzer durch eine kleine dänische Ortschaft fahren und verlagert so die früher in Kurdistan allgewärtige Militärpräsenz ins satte und friedliche Nordeuropa. Mit dem neuen, von Angst getrübten Blick der Europäer auf die islamische Welt spielt Fikret Atay mit seinem Video »Theorists«. Bei den »Theoretikern« handelt es sich um Koranschüler, die nach simpler westlicher Lesart allesamt potenzielle Terroristen sind und hier Suren murmelnd den Raum durchschreiten.

Die Ausstellung ist von dem exzellenten Türkeikenner René Block zusammengestellt. Weil das Gros der Künstler nicht aus dem mittlerweile unglaublich gehypten Istanbul stammt, sondern entweder im Ausland lebt oder noch im heimischen Diyarbakir arbeitet, weitet die Ausstellung den Blick auf die zeitgenössische türkische Kunstszene. »In Diyarbakir kann ich in Ruhe arbeiten. Man kommt von hier aus vielleicht nicht nach Istanbul, aber doch in die Welt«, meint lächelnd Cengiz Tekin. Und Galerist Block hält seine Ausstellung für eine »vitale Ergänzung« der Istanbul-Ausstellungen, die gegenwärtig im Martin Gropius Bau stattfinden. Die Ausstellung in der Galerie Tanas ist nicht nur vital; sie sprüht über vor Witz und Lebendigkeit.

Tanas, Heidestr. 50, bis 13.3. 2010, Di.-Sa. 11-18 Uhr, Informationen unter

sabah gazetesi

2009-12-22T03:30:00.001-08:00

La Friche La Belle

2009-12-19T12:36:00.000-08:00

Arts visuels
Les 12 et 13 janvier 2009
EXPOSITION COLLECTIVE
Vernissage le samedi 9 janvier à 18h30
EMPLOI SAISONNIER
Une proposition de Sextant et plus

Sextant et plus, associée à Culture France et IKSV, présente 3 expositions, 3 points de vue singuliers, 3 histoires qui parfois s’entrecroisent, 3 écrits à plusieurs mains qui se nourrissent d’une création contemporaine plurielle :

“ Une partie des mots qui m’ont été jusqu’à ce jour mystérieusement interdits ” avec Sener Özmen, Cengiz Tekin et Berat Isik
“ Arrangements ” avec Elmas Deniz, Mehmet Dere, Cevdet Erek, Deniz Gül, Borga Kanturk, Ahmet Ogut, Canan Senol, Merve Sendil et Gokce Suvari
“ La Ville Blanc ” (Die Weisser Stadt) un projet du collectif Xurban

Organisées dans le cadre de La Saison de la Turquie en France (juillet 2009 à mars 2010), ces expositions s’inscrivent dans un projet global qui inclut également un programme de résidences d’artistes de Turquie à Marseille, en amont, et l’édition d’un catalogue à l’issue des expositions.


		Horaires : ouverte du mardi au samedi de 15h à 19h Lieu : Galerie de la Friche Entrée libre Renseignements : Sextant et plus au 04 95 04 95 94

http://www.monopol-magazin.com/termine/berlin-tanas-nicht-einfach-welt-90-tage-retten

2009-12-18T06:49:00.001-08:00

art-in-berlin

2009-12-18T06:44:00.000-08:00

Nicht einfach, die Welt in 90 Tagen zu retten, TANAS Berlin

(Einspieldatum: 18.12.2009)

Der Weg zur Tate Modern ist steinig. Der schmale Pfad führt durch karge Gebirgslandschaften, fernab von jeglicher Zivilisation, zwischen Bauern, Bächen und Felsen.

Sener Özmen und Erkan Özgen, zwei türkische Gegenwartskünstler, wandern in ihrem Film „Road to Tate Modern“ (2003) als Don Quijote und Sancho Pansa mit Stock und Esel durch den „wilden Balkan“. Ihr Ziel: Das bekannteste Museum für Moderne Kunst Europas.
Nicht die Tate Modern, aber der Projektraum „Tanas Berlin“ stellt derzeit Werke zeitgenössischer türkischer Künstler aus und beweist mit der Ausstellung „Nicht einfach, die Welt in 90 Tagen zu retten“, dass die Türkei keineswegs als künstlerisches Hinterland gelten kann. Mit dieser Einschätzung sind die Ausstellungsmacher nicht allein. Auch in der Akademie der Künste und im Gropius-Bau scheint die türkische Kunstszene Einzug gefunden zu haben. Mit dem großangelegten Projekt „Istanbul Next Wave“ wird gleich in drei Ausstellungen Istanbul als neue Kunstmetropole gefeiert. René Block, der die Ausstellung für „Tanas“ kuratiert hat, versucht hingegen den Blick über die Grenzen der Metropole auszuweiten und junge, international noch unbekannte Kunstszenen aus Izmir, Ankara, Eskisehir und Diyarbakir mit einzubeziehen.
Die Türkei auf Tate-Modern-Kurs?

Die Spannung zwischen Tradition und Moderne erscheint dabei in vielen der Fotografien und Videoarbeiten als das grundlegende Thema. „Free Kick“ (2005) von Cengiz Tekin zeigt einen Fußballer vor dem Freistoß. Vor ihm bilden kopftuchtragende Frauen, schnurrbärtige Männer und Kinder eine „Mauer“. Die Familie als Wächter von Tradition wird zur Einschränkung, zum Hindernis.
Auch der Film „Mirage“ (2009) von Halil Altindere spielt mit Brüchen und kontrastierenden Lebenswelten, wenn ein hagerer, einfach gekleideter Mann mit einem Bodybuilder konfrontiert wird. Oder wenn sechs betende und wild gestikulierende Bauern auf einer Traktorschaufel wie Kinder in einem Leiterwagen durch die Ackerlandschaft gekarrt werden. Die Gebete-murmelnden Köpfe wippen im Takt der Erschütterungen und wirken lächerlich altmodisch, während die Ausrichtung nach Mekka durch die Bewegung des Traktors ad absurdum geführt wird. Klischees von türkischer Tradition, Familie und Religion werden in diesen Arbeiten angekratzt. Es entsteht ein bröckelndes, zerrissenes Bild einer Türkei – kurz vor dem Freistoß.
Gelangweilt, fast mechanisch scheinen auch die uniformierten Männer in Servet Kocyigits Videoarbeit „shake it ´til it drops“ (2007) an eingefahrenen Traditionen festzuhalten. Zu orientalischer Musik schütteln sie mit lustlosen Mienen eine Bauchtänzerin hin und her – wobei der im Titel angekündigte „Fall“ ausbleibt.

Bodybuilder und Bauer, Fußballstar und Kopftuch – findet man die Realität der Türkei zwischen diesen Polen? Manche Bilder lassen die Gegensätzlichkeiten auf den ersten Blick plakativ erscheinen. Und dennoch, gerade das provokative Spiel mit den Klischees und deren Verwandlung in Karikaturen ist es, was diese Positionen so erfrischend macht: „Everything you heard about turkish men is true“, so bekennt Servet Kocyigits ironischer Schriftzug aus zusammengesetzten Garnrollen. „Everything you heard about turkish art is true“ - so könnte man den Satz umwandeln und gleichzeitig entlarven, dass wir kaum etwas über türkische Kunst wissen. Die Türkei als Hinterland der Gegenwartskunst, das den Weg zur Tate Modern mit Packeseln beschreitet, gibt es nicht. Und so führt uns die viel versprechende „Road to Tate Modern“ nicht nach London, sondern vielmehr direkt nach Diyarbakir.

Abbildung:
- Servet Kocyigit, Motherland, 2007
Courtesy: The artist, Copyright: Tanas Berlin
- Cengiz Tekin, Normalizasyon
C-Print auf Dibond, 150 x 200 cm
Courtesy: The artist, Copyright: Tanas Berlin

Künstlerliste:
Halil Altindere, Fikret Atay, Köken Ergun, Ali Kazma, Servet Kocyigit, Ahmet Ögüt, Erkan Özgen, Sener Özmen, Cengiz Tekin, Nasan Tur

Öffnungszeiten:
Di-Sa 11-18 Uhr

TANAS Berlin
Heidestraße 50
10557 Berlin

tanasberlin.de

2009-12-17T10:35:00.000-08:00

2009-12-17T10:33:00.000-08:00

Not easy to save the world in 90 days

2009-12-08T11:37:00.001-08:00

Group exhibition 15/12/ - 13/3/2010 Opening:December 12, 5 – 9 pm The recent Turkish art scene. Curated by René Block exhibition 15/12/ - 13/3/2010

Riot/Emeute

2009-12-08T11:34:00.000-08:00

Video

4-6 aralik

Centre Pompidou, Paris

PART 1

Servet Koçyiğit, Shake it ‘till it drops, 2007

Şener Özmen & Cengiz Tekin, One Day a T and a K, 2009

Bengü Karaduman, in place of silent words, 2009

Ahmet Öğüt, Things we count, 2008

PART 2

Nevin Aladağ, Raise the Roof, 2007

Nilbar Güreş, The Letter, 2006

Ferhat Özgür, A Young girl is growing up, 2003

Aslı Süngü, Püff, 2002

Küratör : Azra Tüzünoğlu

Ya Türk demokrasi tablosunun fiyatı?

2009-12-08T11:31:00.000-08:00

http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=RadikalYazarYazisi&ArticleID=966788&Yazar=AY%DEEG%DCL%20S%D6NMEZ&Date=30.11.2009&CategoryID=113

Diyarbakır'dan 'mesaj' var

2009-12-08T11:14:00.000-08:00

ECE KOÇAL

yaşayan sanatçılar Şener Özmen ile Cengiz Tekin, 'Orijinal Mesaj' sergisiyle Batı'nın Doğu algısını ve güncel siyaseti sorguluyor

Diyarbakır'da yaşayan ve çalışan sanatçılar Şener Özmen (38) ile Cengiz Tekin'in (32), 2006-2009 yılları arasında birlikte ürettikleri ve ilk sergileri olan 'Orijinal Mesaj' sergisi, günümüz toplumsal-siyasal olayları üzerine düşünüyor ve düşündürtüyor. Birbirine bağlı dört videodan ve fotoğraflardan oluşan sergi, Türkiye'deki politik sıkıntılara geniş bir perspektif de sunuyor.

Şener Özmen öncelikle sergi ismini neden 'orijinal mesaj' koyduklarını açıklıyor: "2000'lerin başından bugüne dek Doğu'da üretilenlere İstanbul'dan klişeler yüklendi. Üretilenlerin bir mesaj vermesi gerekiyormuş gibi algılandı. Mesaj verilen yer ya bir sanat çevresi ya devlet katı olacaktı... 'Orijinal mesaj' aslında görünürde hiçbir şey iletmeyen, böyle bir derdi olmayan bir isim. 'Aslında sizin ilettikleriniz kötü de, biz iyisini iletiyoruz' da demedik." Bu bir anlamda 'Siz boşuna mesaj aramayın, biz kendi mesajımızı kendimiz veririz' anlamına da geliyordu sanki...

Sergideki çalışmaların çoğunda toprak görüyoruz; kısacası toprağa bağlı bir durum var ama iki sanatçı sırf buradan hareketle serginin okumasının yapılamacağını anlatıyor: "Bazı şeyler çok klişeleşti. Bunlardan çıkmalı artık. Sergideki Bir Gün Bir T ve K videosunda da bu var. K'nın ve T'nin Türk mü, Kürt mü oldukları belli değil. Film böyle bir işaret vermiyor. Bir şeyden kaçıyorlar ama neden kaçtıklarını bilmiyoruz. Bir kavga ediyor, bir barışıyorlar. Biri bir şeyle uğraşırken, diğeri korkudan titriyor. En sonunda biri ölüyor gibi gözüküyor. Film, ilk bakışta 'Noluyor burada?' dedirtiyor. Bu, tam da önemli olan soru. Gerçekten o bölgede ne oluyor? Projeksiyonu oraya çevirip 'Ne oluyor?' demek gerekiyor."

DERİN DEVLET HENDEĞİ
Cengiz Tekin'in Normalizasyon isimli çalışmasında, oturma odasındaki bir ailenin yanıbaşında bir hendek açıldığını görüyoruz. "90'lı yıllarda derin devlet söylemleri hayatımızda çok yer aldı. Gerçek bir travma yaşadık burada. Bu durum, evin insanlarının buluştuğu oturma odasında derin bir oyuk açtı" diyor Tekin. Sanatçıların bu son çalışmaları bir tür 'iyileşme dönemi yapıtları' olarak değerlendiriliyor. Bunun açıklamasını şöyle yapıyor Şener Özmen: "Uzun bir dönem, çok hızlandırılmış bir sanat pratiği vardı. Biz kendimizi birer sanat işçisi olarak gördük. Ve nitekim küratörler de bize devamlı 'Çalışın,' diyorlardı. O zaman hep yarım işler üretiyoruz; hep bir yerde kalan, bir şey söyleyecekmiş gibi davranan ama aslında bir şey söylememeye çalışan simgesel bir dil var. Şiir gibi, sürekli gizliyorsun. Çok derinlere gidersen, ana dil, baskı birçok şey çıkıyor içinden. O dönemde sorunlu, psişik işler çıkıyordu. Gelişme döneminde biraz geri çekilip hem sanata hem yaşadığımız topluma bakmamız, bize daha sağlıklı bakış açıları verdi. Poşunun içinden kafamızı çıkaramayabilirdik."

Özmen ve Tekin'in en çok duydukları soru tabii ki Diyarbakır'da sanatçı olmakla İstanbul'da sanatçı olmak arasında ne gibi farklar olduğu... Şener Özmen soruyu şöyle yanıtlıyor: "Bu soruya şöyle cevap verilmeli: Çok kötü durumdayız, her şeyden yoksunuz. Oysa böyle bir şey yok. İstanbul'da kümelenmiş güncel sanat camiasının dikkatini çekmek için üretilen bir söylemdi. Bu söylemler artık midemi bulandırıyor. Gerçek hiç de öyle değil. 'Sizler çok daha iyisiniz, çünkü her şey elimizin altında; bizler kötüyüz, çünkü elimizin altında bir şey yok,' denildi. Bu düşünce biçimi üzerinden sanat üretenler var. Öyle bir şey yok. En kötü dönemde bile iş yaptık. Oradan kamera kiraladık, buradan film aldık."

Sergi, 9 Aralık'a dek Tophane'deki Outlet// İhraç Fazlası Sanat'ta izlenebilir.
Tel: 0212 245 55 05

Nicht einfach, die Welt in 90 Tagen zu retten

2009-12-08T10:56:00.000-08:00

TANAS DER ORT

Die türkische Kunst- und Kulturszene hat sich, insbesondere in Istanbul, in den letzten Jahren rasant entwickelt. In den 1980er Jahren haben junge türkische Künstler den Bruch mit der traditionellen Kunst ihres Landes vollzogen, zunächst unbeachtet von der Öffentlichkeit im eigenen Land und der globalen Kunstszene. Nach Jahren der Isolation meldete sich diese Künstlergeneration in den 1990er Jahren auch international zu Wort und setzte politisch engagiert, ästhetisch radikal und mit neuen bildnerischen Argumenten maßgebliche Zeichen. Auch die seit 1987 bestehende Istanbul Biennale erfuhr in dieser Zeit zunehmend an Bedeutung und hat seither einen hohen Stellenwert für die zeitgenössische Kunst, nicht nur in der Türkei. Mit der Biennale von Istanbul wurde die Bildung eines lokalen und internationalen Netzwerks in Gang gesetzt, dessen Ausformung nach wie vor in erster Linie von Privatpersonen und privaten Stiftungen vorangetrieben wird. Einige große Unternehmen und Bankhäuser haben neue Ausstellungsorte eingerichtet, wie etwa Borusan, Platform Garanti oder PROJE 4L, die alle ausdrücklich eine Plattform für die Diskussion neuer und avantgardistischer Tendenzen bilden sollen. Neben dem Mitte der 1990er Jahre gegründeten Istanbul Museum of Contemporary Art entstand kürzlich SantralIstanbul, ein der Bilgi-Universität angegliedertes Museum für zeitgenössische Kunst, das zugleich auch Kultur- und Bildungszentrum ist und das erste internationale Artist-in-Residence Programm der Türkei beherbergt. Um die Jahrtausendwende sprach man angesichts dieser Entwicklung sogar vom "Wunder von Istanbul", ein Phänomen, das nicht zuletzt im Zusammenhang mit den Diskussionen um die EU-Erweiterung damals für besonders hohe Aufmerksamkeit gegenüber zeitgenössischer Kunst aus der Türkei gerade im deutschsprachigen Raum sorgte, wie zahlreiche Ausstellungsprojekte belegen.

Mit dem Projektraum Tanas sollen die fortlaufenden Entwicklungen der zeitgenössischen türkischen Kunst weiter verfolgt und in Berlin präsentiert werden - in enger Zusammenarbeit mit türkischen Kulturschaffenden und unabhängig von repräsentativen Pflichten. Tanas versteht sich als Plattform der kontinuierlichen Auseinandersetzung und regelmäßigen Interaktion von türkischen Künstlern und Kuratoren mit dem deutschen und internationalen Publikum. Berlin bildet hierfür den richtigen Standort, sowohl hinsichtlich der hiesigen Kulturlandschaft als auch der gesellschaftlichen und politischen Implikationen. Nicht zuletzt verbindet Istanbul und Berlin seit 1988 eine Städtepartnerschaft, in deren Rahmen durch Stipendienprogramme und Kooporationen kultureller Institutionen ein feines Beziehungsgeflecht im Bereich der Kunst entstanden ist. Der Projektraum Tanas wird von René Block betreut, der damit seine

14.12. – 13.3.2010
Eröffnung:
12. Dezember, 17 – 21 Uh

TANAS, Heidestr. 50, Aufgang 2, 10557 Berlin
Foto: Uwe Walter/Berlin

langjährige Auseinandersetzung mit zeitgenössischer Kunst aus der Türkei fortführt. Bereits 1994 präsentierte er mit Iskele. Türkische Kunst (ifa-Galerie, Stuttgart) einen Überblick über eine damals noch unbekannte Szene. 1995 setzte er unter dem Titel Orient/ation neue Maßstäbe für die Istanbul Biennale und 1998 folgte die Ausstellung Iskorpit - Aktuelle Kunst aus Istanbul (Haus der Kulturen der Welt, Berlin). Zurzeit ist René Block zudem mit der Herausgabe einer Reihe von Monografien über türkische Künstler beim YKY Verlag, Istanbul, betraut.

Tanas entsteht in enger Zusammenarbeit mit der Vehbi Koç Foundation in Istanbul. Die Vehbi Koç Foundation fördert Projekte im edukativen, sozialen und kulturellen Bereich und gründete 1980 mit dem Sadberk Hanim Museum das erste private Museum der Türkei. Das Wort TANAS ist ein Anagramm von Sanat, dem türkischen Wort für Kunst.

Outlet'ten orijinal mesajlar

2009-12-08T10:52:00.000-08:00

STANBUL - Outlet//İhraç Fazlası Sanat, Şener Özmen ve Cengiz Tekin’in birlikte hazırladıkları, bugüne kadar izleyici karşısına çıkmamış ‘Orijinal Mesaj’ isimli video ve fotoğraf çalışmalarına ev sahipliği yapıyor. Özmen ve Tekin’in 2006-2009 yılları arasında birlikte ürettikleri, Türkiye’nin toplumsal ve siyasal temelinde ‘iz bırakan’ meseleleri irdeleyen ‘Umut’, ‘Manzara’, ‘Bravo’, ‘Bir gün bir T ve bir K’ isimli birbirine bağlı dört yapıttan oluşan video serisi Outlet’in alt katında izleyiciyle buluşurken, Özmen ve Tekin’in yeni dönem fotoğraf işleri mekanın giriş katında takip edilebilecek. ‘Orjinal Mesaj’, 1 Aralık-9 Ocak tarihleri arasında açık kalacak. 0212-245 55 05 (Kültür Sanat)

http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=RadikalHaberDetay&Date=28.11.2009&ArticleID=966550

'Orjinal Mesaj'

2009-11-28T09:14:00.000-08:00

stratejik analysis studies 3

2009-07-08T13:50:00.000-07:00

THE 2009 ATTITUDE FESTIVAL

2009-06-14T01:58:00.000-07:00

___________________________________________

THE 2009 ATTITUDE FESTIVAL
26 – 30 JUNE 2009 BITOLA MACEDONIA
CENTER FOR CONTEMPORARY PUBLIC ARTS BITOLA MACEDONIA
http://ccpaelementi.blogspot.com
This is the 5th time that we are organising The Attitude Festival in the city of Bitola. Each year there were numerous artists participating, from all over the Europe and World.
The selected video art and experimental film will be shown in public spaces this year, in front of the banks within the city, as a reaction to financial crises and globalization of the financial market:
“The capital does not create the poorness but invents it. This system which is threatened not only by the energy crises but much more by the individual crises, encouraged and leaded from the connection of material luxury , mental disaster and abuse of the necessity to propagandize the importance of the economy, portrays that the society is being directed towards the discourse of general catastrophe. In this stadium of social reality in which the hyper-reality is becoming the reality, the manipulation of truth is imposing as absolute focus. This focus on the problem which leads us to the problem resisting of capitalistic domination, at the same time gives us the possibility to fight against it, not accepting it as a moral but also not as an unmoral , but above all creating a net of signs which would direct towards displacing the gravitation of the reality and that would comes up into the loss of the power concentrated in the governance. But if this kind of disarranging the historical myth would release us from the ominous and false function of the things which are leading us to the loss of real essence? Where the new seduction begins – through power of the money or through the power of the artwork?”
The Attitude Festival has collaborated with numerous cultural organizations (Art Expo Italy, Prima Centre Berlin/Skopje, The One Minutes Foundation Amsterdam, EAF Adelaide, Remont Belgrade, SKUC Galerija Ljubljana, Museum of Contemporary Art Skopje Macedonia, Franz West Studio Wien, Visura Aperta Zagreb and others).
Open Space at The Attitude Festival
Project curator: Gülsen Bal
Participant artist:
Peter Mörtenböck and Helge Mooshammer
Alban Muja
Şener Özmen & Cengiz Tekin

potlatch 2009,

2009-04-29T09:54:00.001-07:00

...

2009-04-29T03:06:00.000-07:00

zirve mi ?

2009-04-29T03:05:00.001-07:00

TRACTATUS / Yönetmenler Directors: Cengiz Tekin, Şener Özmen / 2006 / 7'31"

2009-03-21T12:32:00.000-07:00

VERY SMALL DISTORTIONS IN THE ORDER

2009-03-21T12:28:00.000-07:00

The International İstanbul Film Festival this year opens itself to video art for the first time with a programme consisting of works of artists from Turkey. Cinema structures a (very) ordered system due to the production methods its industry imposes on itself and due to its perpetually controlled perceptive mechanisms. Taking advantage of the free zones that contemporary art creates, video brings a "distortion", an aesthetic and political alternative to this order. The works that the viewer is to discover in this section push the boundaries of the white screen. The image shakes, shifts, narrows and widens from time to time, the screen is split, the space is ambiguous, the focus is lost, bodies dissolve in the background, taboos are visible, İstanbul catches fire, an earthquake shakes the movie theatre (very) small distortions in the cinema order call the audience to new discoveries and new experiences.
Uluslararası İstanbul Film Festivali, son dönem Türkiyeli sanatçıların eserlerinden oluşan bir programla ilk olarak bu yıl video sanatına açılıyor. Sinema gerek endüstrinin dayattığı üretim yöntemlerinden, gerek sinema dilinin görece katı kodlarından, gerekse algı mekanizmalarının sürekli kontrol altında olmasından dolayı (çok) düzenli bir sistem oluşturuyor. Video güncel sanatın yarattığı serbest bölgelerden yararlanarak bu düzene bir "bozukluk", estetik ve politik bir alternatif getiriyor. Bu bölümde izleyicinin keşfedeceği eserler beyaz ekranın sınırlarını zorluyor. Görüntü titriyor, kaymalar başlıyor, zaman kâh daralıyor kâh genleşiyor, ekran bölünüyor, mekân belirsizleşiyor, netlik kayboluyor, vücutlar arka planda eriyor, tabular görünür oluyor, İstanbul yanıyor, sinemada deprem oluyor... Sinema düzeninde (çok) küçük bozukluklar, seyirciyi yeni keşiflere, yeni deneyimlere çağırıyor.
HİCAP / Yönetmen: Canan Şenol / 2007 / 5'
SHAKE IT 'TIL IT DROPS / Yönetmen: Servet Koçyiğit / 2007 / 4'
ACAİB'ÜL MAHLÛKAT STRANGE CREATURE / Yönetmen: Canan Şenol / 2006 / 4'
ECE / Yönetmen: Songül Boyraz / 2005 / 1'
7.4.4 / Yönetmen: Selda Asal / 2004 / 1'54"
BENİM BÜTÜN KÂBUSLARIM ALL MY NIGHTMARES / Yönetmen: Ethem Özgüven / 3'20"
MONODIALOG LIQUIDWARE 2.1 :MK / Yönetmen: :mentalklinik / Ekip Working Team: Kerem Demirbaş, Selami Şimşek, Yıldırım / 2008 / 9'12"
BİRTEK / Yönetmen: Evrim Kavçar / 2008 / 1'
TRACTATUS / Yönetmenler Directors: Cengiz Tekin, Şener Özmen / 2006 / 7'31"
BEBEKLER THE DOLLS / Yönetmen: Erkan Özgen / 2005 / 3'30"
BİR YER A PLACE / Yönetmen: Nasan Tur / 2004 / 6'40"
KAYIP BEDEN LOST BODY / Yönetmen: Erkan Özgen / 2005 / 4'30"
KISA DEVRE SHORT CIRCUIT / Yönetmen: Ahmet Öğüt / 2006 / 3'30"
PSYCHO / Yönetmen: Berat Işık / 2001 / 2'40"
KABRİSTAN CEMETERY / Yönetmen: Ozan Emre Han / 45''
POMPA PUMP / Yönetmen: extramücadele / 2008 / 3'
KIRMIZILI KADIN WOMAN IN RED / Yönetmen: Berat Işık / 2008 / 3'
KÖLE SLAVE / Yönetmen: Hakan Yonat / Senaryo Screenplay: Extramücadele / Müzik: Baba Zula / 2008 / 4'
2 HIT COMBO / Yönetmen: Gökhan Okur / 1'
SCARLATTI'YLE KAVGA ETMEDEN KAÇ YA DA VENEDİK'İN KAVGA TARİHİ / Yönetmen: Ozan Emre Han / 1'05"
"RENDU" / Yönetmen: Karahaber - Oktay İnce / 5'
HEY WORLD, HEAR MY VOICE / Yönetmen: Selda Asal / 2008 / 8'30"
TINICA / Yönetmen: Fikret Atay / 2004 / 7'30"
İSTANBUL / Yönetmen: Ozan Adam / 2007 / 8'
AVLUDA IN THE COURTYARD / Yönetmen: Cevdet Erek / 4'30"
SHOPPING WATER / Yönetmen: Genco Gülan / 2006 / 10'07"
YIKILSIN! LET IT GO DOWN! / Yönetmen: Ozan Emre Han / 59''
PFHH! / Yönetmen: Aslı Süngü / 2002 / 3'
EYES WIDE SHUT / Yönetmen: Berat Işık / 2001 / 3'
KONSER II CONCERT II / Yönetmen: Ozan Emre Han / 1'15"
ÇİZGİLER SİLİNİYOR THE LINES ARE BEING ERASED / Yönetmen: Ozan Emre Han / 19''
NO (OR BAD) SIGNAL / Yönetmen: Ali Demirel / 1998 / 4'20"
DANCER IN THE DARK / Yönetmen: Berat Işık / 2003 / 2'
İSİMSİZ UNTITLED / Yönetmen: Çınar Eslek / 2008 / 2'
KON / Yönetmen: Onur Uyar / 2006 / 4'
RÖNTGEN / Yönetmen: Çınar Eslek / 2008 / 2'20"
DEMONOID / Yönetmen: Ali Demirel / 2001 / 4'20"

stratejik analiz dersleri 1

2009-02-07T11:14:00.001-08:00

Cengiz Tekin'in ışığı, kompozisyonu ve ismiyle Rembrandt'a göz kırpan "Stratejik Analiz Dersleri" çalışması, geçen yıl başladığı dizinin ikinci fotoğrafı. Sanatçı; Koçyiğit'le aynı coğrafyalara ait bir derdi paylaşıyor ve metaforunu yine kadın üzerinden kuruyor. Bu kurgusal fotoğrafında Tekin; açıkça görülen ama dilsiz bir tartışmanın içinde konuşan en güçlü figür olarak bir kadını işaretliyor. Kompozisyonun tam ortasında ancak biraz arkada duran kadın; Ortadoğu'nun en mühim sembollerinden birini; bir karpuzu elinde tutuyor. Fotoğrafın ışığı onu oldukça net görmemizi sağlıyor. Erkek grupları önde fısıltılarla tartışıyorlar. Kadın hiçbiriyle diyalogta değil. O tek başına. Ve tek başına büyük bir sorumluluğu taşıyor gibi..Karpuza saplanmış bıçak; yeniden bıçaksırtı dengelerin bir metaforu olarak karşımıza çıkıyor. Ülke/vatan ve kadın imgeleri yine çakışıyor..Karpuz ağırlığı ve kıpkırmızı kalbiyle, stratejik oyunların metaforik dersine konuk oluyor. azra tüzünoğlu...

2008 eskizlerim...

2009-01-31T12:15:00.000-08:00

2008

2009-01-31T12:08:00.001-08:00

The Stranger Erlkönig Süreyyya Evren

2009-01-31T10:16:00.000-08:00

Although Turkey has been hosting various immigrants from different countries (i.e. Iran, Nigeria, Somalia, Yugoslavia, Moldova, etc.) in recent decades, it continues to have the category of »the Stranger,« who is crucial in the construction of Turkish national identity, and who has been in this position since the beginning of the Turkish Republic. This »privilege« of being considered as »the Stranger« is given to people who are categorized as »others within ourselves.«These strangers, who originate from »us« – the Ottoman Empire – and who on various political grounds played an important role as the other for the new Turkish Republic, are the ones who in the national imagination supposedly represent the biggest threat (the ethnic side of this spectrum contains most prominently Armenians, Kurds and Jewish immigrants, and Arabs of various origins). The politically threatening stranger is the real alien figure for both the nationalists and the state. The way those strangers are represented in society thus constitutes a major concern. There are various control mechanisms over their actual persons, but also there are various control mechanisms for their representations. Sociologically, there are many differences in the ways these representations are repressed in detail. But here I will be mostly interested in the ways artists deal with the control mechanisms over strangers (and especially »the Strangers«) and the control mechanisms over their representations.If we are aiming to focus on how today’s art learnt to deal with the figure of the Stranger, it is necessary to work out how artists dismantle various control mechanisms over the »specters of the strangers.« And in the Turkish case, because the stranger is understood in a political way, according to the mainstream discourse Kurd is something very close to the communist and Arab is something very close to the Islamist threat. They are also understood as actual human beings with historical content. And repressions over actual beings intermingle with an official history-writing process. Historical ghosts are breathing inside the Strangers…However, if it is essential for all nations to control the movements of ghosts, and if this is done using many forms of repression, resistance against those forms is crucial to let the ghosts be! Specters/ghosts related to Strangers or of Strangers are obviously not free to move under existing conditions.If we take the Turkish case, the Stranger is always redefined by those control mechanisms, which fear ghosts moving independently. Ghosts are supposed to be controlled by the official history and official national identity. There is one discourse that we all have to fit in. Artists interested in acting against these controls deploy several tactics, ranging from ironical disguise of control forms to direct identification with the specters/ghosts of Strangers. In search of artists working against this control, we may find figures of the Stranger reflected freely in the movements of its ghosts.Hiding themselvesArtists deploy sophisticated tactics to identify themselves with the ghosts. One main approach to resisting any repression has always been to give voice to the repressed, but there has been a twin sister: to »give voice« to the silence. Here, the repressed forms hide themselves, talk without words but with silence, without appearance but with non-existence. They find languages of hiding themselves.

Cengiz Tekin, an artist from Diyarbakir, works very interestingly with this hidden discourse, accepting the position of being a ghost, but under this repression still keeping the ghost moving in an uncontrolled way. Thus he interprets the Kurdish question in Turkey in a special manner.In his »Man Behind a Curtain« (2003), we see the naked legs of a man behind a curtain. The carpets and curtain imply a traditional house. Everything is normal and calm. But there is a potential crisis. There is a man hiding behind the curtains and his naked legs imply that he is totally naked. His nakedness is a kind of existence and resistance; he hides himself but he can also expose himself any minute. He wants you to feel that potential by using the language of silence in a rebellious way without the actual rebellion. The language of silence uses potentials and possibilities instead of words. We can read this together with Tekin’s two other works, »Calm Situation« and »Duvets,« and Bulent Sangar’s »Man in the Closet.«»Calm Situation« is striking for its sense of absence, repression and potential. This time we see the total picture of a traditional room (not only curtains and carpets), an everyday scene, with its daily details. A man (»Father«) sits in the middle of the scene. There is nothing unusual here as long as you don’t notice the hand under the man – the hand of the »ghost.« The repressed is buried under the »normal« scene. The violence of daily life and normality is confronted with the hand of the ghost, the rebellious potential again.In the »Duvets« the rebel-ghost shows its existence by hiding itself even more. You can’t silence them anymore because they silence themselves in an even more violent manner in daily life. They are burying themselves under beds, behind curtains or inside a colorful mountain of duvets. Or just inside a closet as in Sangar’s work.Especially the family scene with a buried man under the bed shows how the culture is constructed upon someone whose face you cannot see. You can’t face them. And even in the »Duvets« you see them pressing their own face into colorful traditional duvets so you can’t see their face at all. The ghost doesn’t have a face and does not exist in normal living spaces; the ghost lives in voids, between duvets, under beds, behind curtains, in closets. And that’s the way it speaks.In between the duvets the ghost seems like a pattern, embedded inside the patterns of culture. The ghost of the stranger is a potential monster for the state and mainstream discourse, an Erlkönig, as in Goethe’s poem. The Stranger-as-Erlkönig is considered as a threat to the stranger-as-(harmless)-child and the stranger-as-(cynical)-father.In various ways, artists embrace Erlkönig in an empowering way for the oppressed and for the stranger. By hiding themselves in voids, artists show another face of the Erlkönig, a hidden face, as the rebel in a pose of exaggerated submission.But they also show the Stranger-as-Erlkönig after the rebellion.In a striking example from Cengiz Tekin’s series »Still Life,« we see a different version of hiding yourself in the pattern. This time we see a ghost with a gun. We again can’t see his face. But we can see his gun. He doesn’t seem to be hiding, but rather as if he were shot, and dead. But still, he has a potential. He existed, and his existence is embedded in the patterns of nature. Knowing that is an empowerment for the Stranger-as-Erlkönig. He is a part of the frame at last...The desire for the ErlkönigTekin’s Erlkönig is embedded in daily life, hidden under a bed, under a culture, or shot dead in nature. Erlkönig turns into a tool for inventing a language to make the silence speak. Positioning the stranger as the Stranger-as-Erlkönig or as the stranger who desires to be Erlkönig are two tactical shifts seen in artistic responses to the control mechanisms over strangers. This is obviously more empowering than situating yourself as the powerless and even cynical father.Guido Snel examines how Bosnian poet Semezdin Mehmedinovic was surprised by the rise of Serb nationalist leader Radovan Karadzic as a killer during the war, because formerly Karadzic wrote poems for children. Yugoslavia was a terrible example of evil emerging from inside, monsters emerging from the words of a children’s book even. Just like the Erlkönig’s nice-sounding words attract the child in Goethe’s poem.Mehmedinovic didn’t really want to demonize Karadzic, because he didn’t want to turn evil into metaphysics. But he still continued to refer to the Erlkönig metaphor, and living with his son in Sarajevo under the Serbian siege, he couldn’t help but position himself as the father (and even at times as the son by remembering his own father). Mehmedinovic opens an important area by rethinking the situation in Erlkönig terms – but we can step forward and look at artists who, instead of accepting the ethically comfortable positions of the father and son, desire the Erlkönig inside themselves.Angela Carter, a British writer known for her feminist approach, also works on this »desire for the Erlkönig« theme, but in a slightly different manner. In her short story »The Erl-King,« where she rewrote the poem, the main protagonist is a woman who meets the Erlkönig in the forest and who has an affair with »him.« But then she thinks the Erlkönig will do her harm and in order to pre-empt this, she kills the Erlkönig by strangling him while he is lying on her knee. The last sentence of the short story is remarkable: »Mother, mother, you have murdered me!« Although she has a relationship with the Erlkönig she doesn’t let him inside her and kills »her own imagination.«Here we remember Octave Mirbeau’s novel »The Diary of a Chamber Maid,« where we follow the adventures of the chamber maid Celestine. Most strikingly, in the last episode Celestine falls in love with a man, Joseph, although she is pretty much sure that Joseph raped and killed a small child! Nevertheless, Celestine’s desire for this Erlkönig goes further and she lets the Erlkönig in. In the last paragraph of the novel, she says that Joseph got inside her like a demon, and she feels that she will do whatever he wants, and this could even be a murder!Instead of murdering the imagination she decides to take the Erlkönig in and murder together with him.Speaking through what is hiddenThe Stranger doesn’t talk at a normal pace. He talks faster or slower. Beyond the consensus. And he plays with the consensus mechanisms he sees that exist outside him.The mainstream discourse forces the stranger to be sorry for the child in herself/himself who has been taken in by the Erlkönig. The Stranger is only loved in his innocent and childish form or in his helpless father form. The Stranger wants to express himself as a potential Erlkönig who will take the life of the child in himself. As someone who can’t be forgiven but who is nonetheless desirable. Loving the stranger in its Erlkönig form has crucial consequences. And even having a child by the Stranger-as-Erlkönig…Necla Rüzgar’s French-kissing women with scarves brings to the fore two ghost forms – lesbians and women with scarves. But by mixing them she dislocates many things – repression of the hidden lives of women with scarves, a general repression of women’s position as a sexual subject who searches for her own desires. Instead of marginalizing the category of lesbians, these daily traditional outfits bring the ghost of lesbianism back to traditional daily life.In another work by Rüzgar we see a man, a slaughtered sheep behind the man, and a woman behind that sheep. They are in a kind of »threesome.« A love triangle. The ritual of sacrificing animals is criticized without the sheep being stuck in the position of victim. The sheep becomes part of the family and situates itself behind the man and in front of the woman, just in between them. The classical picture of a family sacrificing a sheep changes into a family sacrificing themselves, or not being able to sacrifice the animal.Similarly in some ways, Korean director Kim Ki-Duk’s film »Bin-jip« (3-Iron, 2004) tells the story of a drifter. He stays in other people’s homes, but the residents can’t see him, and he does housework in return. He is the helping ghost of several houses, an artist of hiding, an artist of being a ghost-being. And at the end of the story, he even becomes the lover of a woman who suffers under a violent husband. This time we have a »happy end« where the woman and her ghost lover live happily ever after in voids…These ghost forms talk with silence, with rests. These repressed forms never talk too much. They can’t talk too much. Their own language is taken away or suspended or repressed. So they express themselves with rests. They talk with hiding, emptiness, voids… We see various types of talking with hiding in the Stranger.Resistance and disobedienceThe Stranger in Cengiz Tekin’s works talks by embedding himself in colors, patterns, nature, everyday life. He is expressing a potential rebellion with this awareness. He is also showing that he is very much aware of the voids and patterns that are left to him. And when he is inside the duvets his neck also looks like a broken neck – is he really alive? Or faking death like some animals do to survive?The stranger is also represented in »hidden rebellions.« Ahmet Ogut’s animation »Light Armoured« depicts a light armored military vehicle in the middle of nowhere. As the animation begins, we slowly start to witness stones being thrown at the army vehicle. Against the powerful form of the military vehicle we have the forms of little stones. Stones are thrown with hands, not with any computer-aided war machine. And the thing is, we can’t see who is throwing the stones. They are coming from a hidden corner. Little by little. Slowly. Never really damaging the military vehicle. But showing that they are there. In the void. In the pattern. They exist. We don’t see the people who are throwing stones, and they don’t even always hit the vehicle. Basically these stones are not being thrown to damage the vehicle but they are being thrown to show that there are people out there who are repressed by this vehicle and who resist and dare to resist it. Here the artist directly identifies himself with forms that are linked to resistance. Again, it works with the language of rests, and the language of silence. People who throw stones do so from a place unseen and without making much noise.We can trace this same theme in Ahmet Ogut’s artwork »School Memory.« Here we see a boy detached from his friends in a school memory photo which is supposed to show their togetherness. And the boy seems proud of it; he is still in the picture, in the frame of their supposed togetherness but in his own detached way. »Civil disobedience« at a very early stage of »society.« The silence of our discontent enters the stage.In the Turkish case there is also a strange two-sidedness. The mainstream national identity discourse declares some people as strangers and as potentially unwanted Erlkönige. But at the same time there is a growing feeling that this national mainstream identity is itself considered as the other, alien identity in the idealized EU conceptualization. Being in the position of the stranger against the EU adds a different psychology to the repression inside the country. Repressive languages also see themselves as victims. And the EU becomes our national identity’s desired other, the desired Erlkönig in a way. We want the EU but it is going to eat us as in Angela Carter’s story. A notorious question is heard: Shall we strangle it beforehand?In the »Temptations of Doctor Antonio« (part of »Boccaccio 70«) Federico Fellini is somehow dealing with the same problem. A prudish man, Doctor Antonio, is fighting against a huge billboard advertisement of Anita Ekberg, which he finds extremely dangerous for the whole society. He works hard to remove the billboard, but he does not succeed, and in his dreams we see that he is actually feeling a strong desire for her. And he also wants to kill her. Here we have a femme fatale Erlkönig (very similar to how we imagine the EU in the mainstream discourse in Turkey). And, like the woman in Carter’s story does, in the end Antonio throws a pike at the billboard to kill her... But of course it is not that easy to kill a »femme fatale Erlkönig«; the next morning Antonio is taken to the hospital, while the billboard is still there…http://www.springerin.at/en/

SPRİNGERİN...

2009-01-28T12:30:00.001-08:00

2008-12-11T06:21:00.001-08:00

OUTLET; "ACİL ÇIKIŞ" SERGİSİNİ SUNAR!
Açılış: 2 Aralık Salı, 18:30-20:30
Ferhat Özgür
Gökçe Süvari
Necla Rüzgar
Nilbar Güreş
Tufan Baltalar
Proje Odası'nda Nevin Aladağ
2 Aralık - 17 Ocak
Salı-Cumartesi // 10:00 - 18:30
Canan Pak, Point Hotel, Mas Matbaa, Ayk Holding, Derin Design, BenQ, Coca Cola, Beck's ve Net Copy Center katkılarıyla
Outlet//Ihraç Fazlası Sanat
Boğazkesen Cad.
Kadirler Yokuşu no:69
Tophane-Istanbul
0212 245 55 05
http://www.outlet-istanbul.org/
http://outlet-istanbul.blogspot.com/blogspo t.com

2008-12-08T01:36:00.000-08:00

tu bi xer hati mina ...

2008-12-07T09:28:00.000-08:00

sabah sekizkırkdört'te yeni doğan çocuk yoğun bakım ünitesinin kapısı birden açılır ve koşarak bana doğru gelen bir kız çocuğu babaa,baabaaaa sana baba diyebilir miyim?gözlerim doldu ve aynaya baktım birden yaşlanmış ve saçlarım bembeyaz olmuştu.aniden bir şeylerin farkına vardım etrafımdaki aile büyüklerini ve yakın dostlarımı koruma içgüdüsü ile kadrajdan çıkın kadrajdan çıkkkınnnnn yoksa sizde yaşlanacaksınız diye bağırdım.bağırmam ile kendime gelmem bir oldu,bir bakmışım baba olmuşum herşey kötü bir halüsinasyonmuş,gerçek olan mina'nın gelişiymiş...hoş geldin.
baban...

...

2008-11-17T07:09:00.000-08:00

3 Michelin yıldızlı bir şefimiz ve bir lokantamız olacak
Serfiraz Ergun

11 Eylül Perşembe 2008
Milliyet Gazetesi
Yozgatlı işadamı Erdoğan Akdağ’ı Yozgat’ta tanımayan yoktur. İlkokulu ve ortaokulu Yozgat’ta okuduktan sonra Almanya’da yüksek makine mühendisliği diploması alan, üstüne üstlük ABD’nin ünlü Massachusetts Institute of Technology (MIT) okulundan da lisans üstü dereceyle Türkiye’ye dönen Erdoğan Akdağ, Yozgat’a adının içinde Yibitaş olan birçok fabrika kazandırdı. Yibitaş’ı bir çimento devi yapıp Lafarge’la evlendirdi. Ortaklık 2007’de Portekizli çimento şirketi Cimpor’a 535 milyon euro’ya satıldı.
Erdoğan Akdağ’ın oğlu Bahri Akdağ da şirketlerinin yönetimindeydi. Bahri Akdağ, Türkiye’ye ünlü restoran ve otel el kitabı Michelin Guide’dan 3 yıldızlı bir şefi Türkiye’ye getirmek üzere. 1949 Güney Tiroller doğumlu Alman-İtalyan Heinz Winkler 32 yaşında Michelin’den 3 yıldız almış bir şef. Bahri Akdağ, Winkler ile Bavyera Gölü kıyısında Chiemsee’deki Heinz Winkler’in Residenz’inde tanışmış. Bu Rezidenz’te Heinz Winkler sadece soslarıyla ünlü 3 yıldız yemeklerini sunmuyor, golf, sauna, spa, yüzme havuzu gibi olanaklar da sağlıyor. Heinz Winkler aynı zamanda Moskova’da Ritz-Carlton Otel’in içindeki Jeroboam Restoran’ın da şefi. İşte Bahri Akdağ da aynen Şef Heinz Winkler’in alışkın olduğu koşulları sağlayabi-lecek bir mekân bulduğunda önce İstanbul’un Avrupa yakasında sonra da Büyükada’da iki mekân açacak. Çağdaş Sanat bombardımanı Bu hafta içinde İstanbul sanat severleri Çağdaş Sanat’la yatıp kalktı. Geçen yıl Bilgi Üniversitesi Santral İstanbul kampusundaki çok geniş kapsamlı muhteşem Modern ve Ötesi sergisi hızlandırılmış bir kurs gibiydi. Geçen sezon Yapı Kredi Kazım Taşkent Galerisi’nde Rene Block ve Melih Fereli danışmanlığında çağdaş sanatçılarımızın bireysel sergilerini de gezdik.
Yaz sıcaklarının hâlâ devam ettiği bu günlerde sanat dünyası yaz uykusundan uyanıp tek tek kapılarını açıyor. Borusan Holding, Beyoğlu Ayhan Işık Sokak’ta genç sanatçıların kendilerini anlatabilecekleri 5 katlı, Boğaz’a nazır teraslı bir binada Art Center’ını açtı. Borusan Kültür Sanat patroniçesi Zeynep Hamadi ile açılış akşamı Art Center’in kapısında sohbet ettik. Beyoğlu’ndaki Borusan Sanat Galerisi 2006’da kapandıktan sonra Çağdaş Sanat’ı devam ettirme fikrinin hiç akıllarından çıkmadığını söyledi. Ağabeyi Ahmet Kocabıyık geçen yıl bu binayı bulmuş, almış ve burayı Çağdaş Sanat’ı destekleyecek bir Art Center yapma isteğini söylemiş. Derhal yıkık dökük bu binanın restorasyonunu yapmışlar. İstanbul Modern’de Verbund koleksiyonu Verbund, EnerjiSA’nın Avusturyalı ortağı. 2004 yılında Çağdaş Sanat yapıtları toplamaya başlamış ve elinde epey bir koleksiyon birikmiş. İstanbul Modern’de salı akşamı bu geniş kapsamlı koleksiyonunu sergilemeye başladı; “Suyun Bir Arada Tuttuğu“... Hidro elektrik santralları yapıyorlar ya, ona bir gönderme olarak bir sanatçının yapıtını serginin de başlığı yapmışlar. Üç Türk’ün de yapıtı sergiye ilave edilmiş. Birincisi Nil Yalter, çoğumuzun tanıdığı Paris’te yaşayan bir sanatçımız. Türkiye’nin ilk video yerleştirmesi yapan sanatçısı. Diğerlerini ben tanımıyordum; Şener Özmen ve Cengiz Tekin.
Verbund’un sanat danışmanı Gabriele Schor bu sanatçıların Türklüğünden önce Kürtlüğünü öne çıkardı. Kulağıma gelene göre de Verbund’un bu son alımı siyasiymiş, sergiden sadece birkaç hafta önce Türkiye’de yapacağı yatırımlara uygun olarak satın alınmış. Yapıt bir video filmi. Courbet’in 1854’de yaptığı “Buluşma ya da İyi Günler Bay Courbet” adlı tablosuna gönderme var. Bu video yerleştirmesinde buluşma sahnesi Kürtçe olarak yeniden canlandırılıyor.

Gerçek şu ki, sen de öleceksin, onlar da öleceklerdir. (ZÜMER SURESİ / 30)

2008-10-20T11:49:00.001-07:00

İhraç fazlası sanat ihtiyacı

2008-10-18T02:55:00.000-07:00

10 Ekim’de açılacak olan Outlet, Azra Tüzünoğlu’nun marifeti. Mekân, sıkışan güncel sanat ortamına bir yörünge kazandırma niyetinde.
FOTOĞRAF: MUHSİN AKGÜN

NİGAR AVŞAR (Arşivi)
Sanatın outlet’i olur mu?
Haftaya Tophane’de açılacak olan sanat üssü Outlet, bulunduğu mahalleyle soluk alırken, camianın kıyısında duran sanatçılara da hayat öpücüğü verecek. Söz, kurucu Azra Tüzünoğlu’nda...
Beyoğlu’ndan Fındıklı’ya inen yokuşlar sanatın güzergâhında önemli duraklar haline geldi ne zamandır; Fındıklı’da İstanbul Modern, Tophane’de Tütün Deposu, Karaköy’de Hafriyat derken, şimdi Tophane’yi kesen Boğazkesen Caddesi, ‘İhraç Fazlası Sanat’ altbaşlığındaki Outlet’e ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor.Outlet, Radikal Cumartesi ve güncel sanat dergisi Art-ist’e yazdığı sanat kritikleriyle tanıdığımız Azra Tüzünoğlu’nun marifeti, aylarca süren meşakkatli bir çalışmanın ürünü. İddialı bir yapım Outlet; her şeyden önce sıkışan güncel sanat ortamına bir yörünge kazandırma, genç sanatçıyı, kıyıdaki sanat üretimini izleyiciyle buluşturma derdinde.10 Ekim’de kapılarını açacak mekân, sanatçı Merve Şendil’in Jean Luc Godard’ın ‘Alphaville’inden ödünç aldığı, ‘Normal Olmayı Reddediyorum!’dan hareket ediyor ve ilk serginin adını da aynen koyuyor: ‘Normal Olmayı Reddediyorum!’. Fikret Atay’ın ‘Theorists//Teorisyenler’, Bashir Borlakov’un ‘Hemşire’, Burak Delier’in ‘KontraAtak’, Servet Koçyiğit’in ‘Motherland’ ve ‘Shake It Till Drops’ ve Cengiz Tekin’in ‘Stratejik Analiz Dersleri’yle sergi 20 Kasım’a dek Outlet’te. Azra Tüzünoğlu’yla Outlet’in Tophane’deki macerasını, ezberi şaşan mahalleliyle tecrübeyi ve güncel sanatın ihtiyaçlarını konuştuk.
Outlet’in muradı ne?
Outlet, Türkiye’deki sanat ortamına bir canlılık kazandırma girişimi. Güncel sanat ortamının sıkıştığı bir alan var. O alanı genişletmek gerekiyor; tekelleşmiş yapılarla, kurumsallaşmış yerlerle değil de, daha küçük, parçalı, farklı işler yapacak insanlarla olacak bu dönüşüm. Burayı da öyle bir alan olarak kurgulama arzusundayım. Bizim niyetimiz, hem böyle yeni bir alan açacak, zemin üretecek bir oluşumu başlatmak, hem de sanatçılar için bir destek noktası olabilmek. Hem bir mahallede ürettiğini bilerek hem de illa bu mahalleye özgü üretimler yapma peşine de düşmeden, geniş düşünen, ama nerede olduğunu da bilen bir hareket alanı yaratmakla ilgileniyorum.
Sıkışan sanat alanından sıyrılıp kitlelere ulaşmak gibi bir niyetiniz olduğunu da okuduk. Kitle tahayyülünüz ne?
Elbette buraya sanatsever kitle gelecek. Onlara gelmeyin diyemeyiz, gelmeliler de. Sanatın o 200 kişilik cemaatinden daha geniş bir alana yayılmakla ilgileniyorum. Bu nasıl olacak? Bu sizin yaptığınız işle alakalı. Biz burada beş-altı aydır çalışıyoruz. Önce komşularla başlayan bir ilişkimiz oldu. Köşede kahvecimiz var, buraya ilk geldiğimizde gökten inmiş gibiydik. Henüz açılmamış olmamıza rağmen merak ediyorlar, yardım ediyorlar, sandalye taşınıyor, birlikte iş yapıyoruz... Böyle başladık; şimdi mesela öğrencilerle ilişki kurmakla ilgileniyoruz. Günümün önemli bir kısmını öğrencilerle konuşarak, yeni sanat yapan insanlarla yatay bağlantılar kurarak harcıyorum. Bunun da çok önemli geri dönüşleri olacağını düşünüyorum.
Outlet’in ihtiyaç belirlemek gibi bir gündemi var. Güncel sanat ortamının ihtiyaçları neler?
90’lardaki dert: Sanatçının burada varlığı yok gibiydi, sanat ihraç ediliyordu. Outlet’e ismini veren de bu. Tüm bu üretimler geri döndüğünde gösterilecek alanı da yoktu ya da çok dardı. Bir bienal vardı, az sayıda küratörün yaptığı sergilerde ya vardınız ya da yoktunuz veya tamamen dışarısındaydınız. Bir yandan da dışarıya doğru üretme meselesi nüksediyordu. 2000’lerde de büyük banka galerileri, müzelerin açılmaya başlamasıyla, daha oturaklı, bürokratik kuralları olan ve büyük sermayenin yönlendirdiği mekânlar ve sergiler açıldı. 90’larda sanatçılar arasında birlikte hareket etmek varken, 2000’lerde bu çözüldü ve daha bireysel bir sanatçı profili ortaya çıkmaya başladı. Şimdi de star sanatçılara doğru gittiğimiz bir dönemdeyiz. İki kutup var: Birincisi, kurumsal-ağır işleyen mekânlar, ikinci kutup inisiyatifler, küçük oluşumlar... İki kutup arasında derin uçurumlar var ve ara alanlarımız az, enstitüler, galeriler yok. Sürekli üretim yapan, yeninin peşinde koşan ve bunları izleyiciyle buluşturmayı dert eden alanlar boş...
Güncel sanat izleyicisinin profili ne? Kim bu izleyici?
Herkes olabilir. Güncel sanat güncel olanla, tam da sokaktakinin derdiyle, politikayla, ekonomiyle ilgileniyor. Yeni medyayı da kullanıyor. Bütün bunların anlaşılmaması abesle iştigal. Bu fazlasıyla karşılaşmakla alakalı. Daha fazla noktada karşılaşılırsa iletişim kurulmaya başlayacak. İnsanın ilgisi şöyle uyanıyor: Önce bir şeyleri görüyorsun, anlamasan da gördüğün şeyle başlıyorsun, sonra o gördüklerinle aynı aileden farklı şeyleri o kadar çok görmeye başlıyorsun ki, ‘Bu ne’ diye soruyorsun. Ondan sonra anlam, etki, tepki, zevk, bilgi ilişkisi başlıyor. Yaygınlaştırmakla ilgisi var. Dolayısıyla bu konuda umutsuz değilim.
Outlet’in Tophane’de açılması bu anlamda önemli bir tercih, öyle mi?
Bu sadece sanatçıyla, galeriyle ya da müzeyle ilgili değil, aynı zamanda izleyiciyle de ilgili. Önce arzunun oluşması gerekiyor. Bu istek paraşütle de inmez kimseye. Ya sanatçı, ya sergi, ya konu, ya enerji bilemiyorum, bir şey yakalayacak, çekip kolundan bakmaya zorlayacak. Bunun yollarını da deneyeceğiz. İlk sergide Fikret Atay’ın işini gösteriyoruz: Mardin’le Batman arasında bir yaz Kur’an kursundaki ezber yapan insanlar var videoda. Sahne şu: Bir büyük salon, herkesin ayakları çıplak, zaten ayak hizasından çekilmiş görüntüler, sadece gövdeleri gözüküyor ve insanlar aşağı yukarı, ellerindeki Kur’an fasikülleriyle yürüyüp ezber yapıyor... Bu işi izlerken karşısında duramıyorsun. O videonun karşısında yüzleşmek, ne hissettiğinin hesabını vermek zorundasın. 1 Mayıs 2008’de çekilmiş... Ben defalarca izledim, bütün bu çevrenin entelektüelleri de izleyecek, ama bu sokakta Kadiriler Tarikatı yaşıyor. Onlar da başka türlü bakacaklar. Ama sonuçta aynı videoyu izleyeceğiz! En önemli işim onları içeri sokmak. İşte geniş kitleler için bir adım.
Altı ay öncesine kadar Tophane sizin için nasıl bir yerdi?
Tophane bildiğim bir yer değildi. Tütün Deposu’na, bu yokuştan inip İstanbul Modern’e, Karaköy Hafriyat’a gidip geliyorduk. Ama burada olduğun zaman burasının bir mahalle olduğunu görüyorsun. Beyoğlu’ndan da izole bir yer. Burada başka bir hayat var, birçok insanın İstiklal Caddesi’yle hiçbir ilişkisi yok. Homojen bir yapısı da yok. Çok farklı gruplar, etnik kökenleri farklı insanlar yaşıyor. Yavaş yavaş da değişiyor. Beyoğlu’na bu kadar yakın olup, bu kadar ucuz olan ve aynı zamanda mutenalaşmamış bir yer Tophane...
Azra Hanım’dan ‘Abla’ya geçtiniz mi mahallede?!
Abla durumu var tabii! Buradaki insanlara benzemiyorsun ama ablasın işte... Bir gün mahalleli kızlar asistanımı görmeye geldiler! Asistanım sarışın, mavi gözlü, 1.85 boyunda; pembe tişört giyip kısa şortuyla çalışan genç bir erkek. Kızlar hayretle pembe tişörte bakıyorlar. Kodlar bozuldu, ezberleri şaştı. Bir erkek pembe tişört giyiyor, ama babası, abisi giymiyor... Olabildiğince onları rahatsız etmeden çalışmak, diğer yandan kendim olarak kalma niyetindeyim. Açılışı eylülde yapacakken, Ramazan diye 10 Ekim’e erteledik. İçki verdiğimiz zaman mahallelinin rahatsız olmasını istemedim. Onlara saygısızlık etmiş olurduk...

The National

2008-10-14T10:15:00.000-07:00

Bridge over troubled water
Last Updated: October 02. 2008 2:57PM UAE / October 2. 2008 10:57AM GMT
Detail from Cindy Sherman's Untitled FIlm Still #17, currently on display at Istanbul Modern's Held Together With Water. Courtesy Cindy Sherman / Metro Pictures
As Istanbul Modern prepares to turn four, a new show finds it coming into its own. Kaelen Wilson-Goldie reports.
A city of 15 million people splayed over the joint between Europe and Asia, Istanbul boasts a thriving art scene replete with commercial galleries, public institutions, private museums, studios, residency programs, project spaces and a handful of serious art stars such as Kutlug Ataman and Haluk Akakçe. The international art world has deigned to recognise the city since 1987, when the Istanbul Biennial was born. Nonetheless and however absurd, Istanbul is still regarded as peripheral to the art world’s centres in Europe and North America. Among artists and curators, anxieties over occidental versus oriental influence persist. The exhibition Held Together with Water, on view at the Istanbul Museum of Modern Art until January 11, features two videos that confront these anxieties head on.
The first piece is Nil Yalter’s 1974 video La Femme sans tete ou la danse du Ventre (The Headless Woman or the Belly Dance). A groundbreaking work by a Turkish artist who was born in Cairo and has been based in Paris since the 1960s (a columnist for Turkey’s Today’s Zaman newspaper recently likened her art to a national treasure fit for the official archives), the piece frames the artist’s bare midriff as she uses a felt-tip pen to write passages from a text on eroticism in winding circles around her navel. When her skin is all but covered in ink, she begins to dance, oriental style, cleverly collapsing a set of competing clichés about the drive for women’s sexual liberation (in the West) and the desire for old-school exotic seduction (in the East).
The second piece is Sener Özmen and Cengiz Tekin’s uproarious 2004 video The Meeting or Bonjour Monsieur Courbet. Deliciously irreverent, the work presents three men who meet in a wasted rural landscape, insult one another and, in a final crescendo, exchange blows over ludicrous claims about realism, revolutionaries and the bourgeoisie. While Yalter’s piece skewers the feminine mystique, Özmen and Tekin’s playfully ridicules masculinity. Yet both works strike an important chord that situates the exhibition in a specific place and time.
Detail from Francesca Woodman’s Untitled (Providence, Rhode Island, 1975-1976/1997-2000). Courtesy George and Betty Woodman
Istanbul Modern, as the museum is widely known, turns four in December. It opened its doors to much fanfare in late 2004, when its inauguration was politically fast-tracked to coincide with the announcement that summit talks would soon take place on Turkey’s European Union membership bid. (Recip Tayyip Erdogan, the country’s prime minister, addressed the press amid the white walls of the newly minted museum.) Istanbul Modern is in many ways regarded today as a showcase for Turkey’s European ambitions, though it is notably not a state institution.
Many of Istanbul’s museums and art spaces are private initiatives backed by major banks – such as the Platform Garanti Contemporary Art Center and the Yapi Kredi Kazim Taskent Sanat Galerisi. Others are financed by corporations, holding companies or the estates of business tycoons – such as the Pera Museum (funded by the Koç family) and the Sakip Sabanci Museum (which organised Picasso in Istanbul, a 2005 exhibition billed as the first of its kind for a western artist in Turkey, and is currently hosting a blockbuster show on Salvador Dalí).
Istanbul Modern is inextricably linked to the Eczacibasi family, industrialists and cultural philanthropists who in 1973 established the Istanbul Foundational for Culture and Arts. In addition to Istanbul Modern, the foundation oversees the Istanbul Biennial, several jazz, film and theatre festivals and a series of smaller, more intimate cultural events. The Eczacibasi family prised Istanbul Modern’s venue from the state – a boxy, 8,000 square metre space in a former customs warehouse that edges the bustling Bosporus. But it financed thebuilding’s $5 million (Dh18.3m) renovation alone.
Though Istanbul’s relationship to other cities in the Middle East is far from straightforward, the museum is an interesting case study for arts initiatives emerging elsewhere in the region. The current exhibition – which is bolstered by an enjoyable if fairly lightweight photography show (Human Conditions, featuring the Turkish artists Sitki Kösemen, Süreyya Yilmaz Dernek and Ergün Turan), a weightier video program (The City Rises, pairing the Turkish video artists Ali Kazma and Fikret Atay with vintage works by the Polish artist Zbig Rybczynski) and a film series dedicated to Tilda Swinton – is an opportunity to assess its achievements.
Held Together with Water features 116 works by 39 artists and retrieves much of its material from the vault that was 1970s feminism. There are examples of body art, performance art, video art and a slew of gender-bending experiments in which women photograph themselves as men and vice versa. There are rarely-shown works by well-known artists such as Cindy Sherman, Valie Export, Suzy Lake and Eleanor Antin alongside masterpieces by less-known artists such as Birgit Jürgenssen and Francesca Woodman.
Held Together with Water offers a glimpse of Cindy Sherman’s early efforts, such as the 16-milometer silent film Doll Clothes and several photographic series made before the artist’s landmark Untitled Film Stills. It sets feminist art in context rather than considering it in isolation. Named for a floor sculpture by Lawrence Weiner that is skillfully installed at the entrance to the show, Held Together with Water balances a certain intellectual austerity (Bernd and Hilla Becher, Gordon Matta-Clark, Fred Sandback) with a lightness of touch (a nine-channel video of Francis Alÿs tumbling over a stray dog in Mexico City) and subversive street cred (Nan Goldin’s gritty imagery, David Wojnarowicz’s Arthur Rimbaud in New York series).
The exhibition ponders the ways in which feminists, conceptualists and urban interventionists all broke with traditional methods of art-making such as painting and sculpting. It considers how these cracks and fractures extend from the 1970s to the present day. And it explores the critical turns that photography in particular has taken over nearly four decades.
Still, it is worth noting that Held Together with Water is as much a corporate merger as an artistic enterprise. All of the works in the show come from a collection that was established by Austria’s leading electricity company, Verbund, in 2004 (Philipp Kaiser of the Museum of Contemporary Art in Los Angeles and Marc-Olivier Wahler from Paris’ Palais de Tokyo sit on the Verbund collection’s board of advisors). Last year, Verbund entered into a joint venture with Turkey’s Sabanci Holding, and each company now holds a 50 per cent stake in EnerjiSA, which aims to acquire a ten per cent share in the Turkish electricity sector and hopes to be a player in a privatization process. So Held Together with Water, which represents the first public presentation of the Verbund collection outside of Austria, may be most cynically viewed as a signing bonus. This could be seen as cause for lamentation over the insidious intermingling of commerce and culture, but the collection is too strong for that. More generously, the exhibition might be a model for private sector involvement in the arts.
Levent Çalikoglu, Istanbul Modern’s chief curator, writes rather passionately in the exhibition catalogue about how Held Together with Water epitomises the museum’s mission, which is to promote Turkish modern art, introduce Turkey to contemporary international art and forge meaningful links between the two. Istanbul Modern’s previous exhibitions, eclectic to say the least, haven’t always been so effective. But it seems that the museum is somehow, somewhat, on the right track.
Recent changes in the creative and administrative staff, however, raise a few red flags. When Istanbul Modern first opened, Rosa Martinez was the museum’s chief curator. She organised 16 exhibitions in three years. A Spanish curator with considerable art world clout – she has organised countless high-profile biennials from Sao Paulo to Venice – Martinez has been heavily involved in Istanbul’s contemporary art scene since the late 1990s. In 2007, David Elliott, a British curator who held previous posts at Modern Art Oxford and the Mori Art Museum in Tokyo – joined her as Istanbul Modern’s new director. In interviews, he outlined a vision for the museum over a three-year tenure. But by the end of last year, both Martinez and Elliott were gone. Elliott reportedly resigned over a dispute with Oya Eczacibasi regarding the permanent collection (Oya Eczacibasi chairs Istanbul Modern’s board of directors, and a substantial portion of the museum’s permanent collection was donated, of course, by the Eczacibasi family). Now Elliott is on deck to curate the next Sydney Biennale. Istanbul Modern, meanwhile, has no director.

outlet/İhraç Fazlası Sanat 10 Ekim de açılıyor..

2008-10-06T07:31:00.000-07:00

Outlet, sosyal ve kültürel adaletsizliğin bunca derinleştiği bir ortam/zamanda, lüks olarak görülen sanatı, kitlelerle buluşturma girişimidir. Outlet; müzeler, enstitüler, banka galerileri, kurumlar arasında giderek sıkışan sanat ortamı için bir nefes alma alanı yaratmayı ve yenilikçi, risk alabilen projeler gerçekleştirmeyi hedefler. Outlet; farklı ülke ve kuşaklardan sanatçıların; farklı teknik, üslup ve ifade biçimleriyle ürettikleri yapıtlarını kamuyla paylaşmayı dert eder. Hem galeri hem de non-profit bir mekan olarak işleyecek olan proje; yayın, eğitim, arşiv, sanat ve koleksiyon danışmanlığı bölümleriyle geniş bir faaliyet alanına sahiptir. Outlet; içinde bulunduğu alanın ihtiyaçlarına yanıt vermekten ziyade, ihtiyacı belirlemek ve dönüştürmekle ilgilenir. Bu anlamda değeri vaktinde anlaşılmamış, üretim kalitesi-dili açısından üstün ama çeşitli koşullar sebebiyle değer bulamamış üretimleri sergilemeyi-paylaşmayı dert edinir. Türkiye güncel sanat ortamına canlılık kazandırma girişimi olarak kurgulanan mekan, galerisi olan küçük bir sanatçı azınlığın ötesinde, çokça üreten ve yapıtlarını paylaşma olanağı bulamayan sanatçıların yanında olmayı hedefler. Sanatçının da kendini ait hissedebileceği bir alan yaratmanın derdinde olan esnek bir yapı kurmayı amaçlar. Bu anlamda Outlet bir galeri değil, galeri ironisidir. Outlet; İstanbul’un sanat haritasında Beyoğlu’ndan Fındıklı’ya inen aksın, “sanat yürüyüş alanı” olmasında dönüştürücü bir rol üstlenmeye adaydır. 3 kata yayılan sergileme alanıyla Outlet, merkeze çokça yakın olmasına karşın, Beyoğlu’yla neredeyse hiç bağlantı kurmayan Tophane’nin; sanatla yakınlaşmasında belirleyici alanlardan olacak. Sanatın gündemini takip etmek isteyenlerin yeni adresi Outlet, büyük bir sermaye desteği olmadan, bireysel çabalar ve Canan Pak, AYK, MAS Matbaası, Koyuncu Bilgisayar, The Point Otel, Beck’s, Netcopy Center ve Derin Design’ın sponsorluğuyla Azra Tüzünoğlu tarafından yürütülmektedir.

OUTLET of Contemporary Art opens its doors on October 10th 2008!
Outlet is an attempt to bring art, regarded as a luxury commodity, to the masses in a time and space where social and cultural inequity is deeply entrenched. Outlet aims to create a recreation area or a breathing place, for the art milieu captured by museums, institutions, bank galleries and intends to actualize innovative and risk-taking projects. Outlet’s concern is to share the works of artists from different countries and generations, produced with different art techniques, styles and forms of expression. The project will function both as a gallery and a non-profit organization and has a broad connection to publication and education means, as well as to artists’ archives and consultancy for art collections. Outlet is concerned with determining and converting the needs of the art milieu rather than fitting into it. In this sense, it is concerned with remarkable art works that are perhaps not appreciated in their time and those which attract attention in terms of quality of production and expression, but are ignored in some circumstances. Outlet is conceived as an attempt to revitalize the contemporary artistic milieu in Istanbul and aims to support prolific artists who rarely have the chance to show their works. Outlet will foster an atmosphere in which the artist can feel at ease in a flexible structure. In this sense, Outlet is not a gallery; but is a sheer irony! Outlet is the brand new address for those who are interested in the current / contemporary art agenda and is run by Azra Tüzünoğlu, with the contribution of individual efforts and the sponsorship of Canan Pak, AYK, MAS Printing House, Koyuncu Computer, The Point Hotel, Beck’s, Coca Cola, Netcopy Center and Derin Design. Outlet//Export Surplus ArtTuesday-Saturday: 10:00-18:00, Closed on Mondays, Sundays (from October 10th)Boğazkesen CaddesiKadirler Yokuşu No:69Tophane-Istanbul

outlet açılıyor...

2008-10-06T07:28:00.000-07:00

-Türkiye'de sanat çok politik -Başka türlü nasıl olabilir ki?

2008-09-25T09:48:00.000-07:00

Türkiye'de sanat çok politik -Başka türlü nasıl olabilir ki?

FOTOĞRAF: MUHSİN AKGÜNSantralistanbul'daki 'Transfer' ekibinin Türk güncel sanatına dair izlenimleri farklı. Alman sanatçılar, işlerin çok politik olduğu görüşünde birleşirken Türk sanatçıların cevabı 'Başka nasıl olacak ki? Kişisel hikâyelerimize gelene kadar bir sürü sorun var' diyor
18/12/2007 (1081 kişi okudu)
JÜLİDE KARAHAN (Arşivi)İSTANBUL - İki yaşında Alman bir kız çocuğu kırmızı puanlı şapkasıyla İstanbul'da bir otobüste oturuyor. Annesi diğer çocuklarıyla uğraşırken şapkayı göz ucuyla izlemekte. Bir süre sonra kızına kardeşleriyle birlikte inmesini söylerken fark ediyor ki şapkanın altındaki çocuk başka. Kendi kızını ancak aylar sonra bulabiliyor. Almanya'da kulaktan kulağa dolaşan bu hikâyeyi bize aktaran Alman sanatçı Tatjana Doll, "Var mı bunun ötesi?" diyor ve ekliyor: "Almanya'da hangi harften sonra hangisinin geleceği bellidir. Ama burası çok olasılıklı." Doll, Kuzey Ren Vestfalya (KRV) Kültür Sekreterliği'nin 1990'dan beri iki yılda bir başka bir ülkeyle düzenlediği 'Transfer: Uluslararası Sanat ve Sanatçı Değişim Programı' katılımcılarından biri. 2005 Aralık ayında uluslararası bir jürinin 14 kişiyi davet etmesiyle başlayan proje, Türk sanatçıların Almanya'nın Aachen, Bochum ve Münster kentlerini; Alman sanatçıların da İstanbul, Diyarbakır, İzmir Eskişehir ve Ankara'yı ziyaretleriyle devam etmiş. Bunca zaman ve mekân değişikliğinden bir sürü hikâye kalmış geriye. Türkiye'deki proje ortağı Santralistanbul'daki 'Transfer' isimli sergi, bu hikâyelerden izler taşıyor. Bu izlerin yetmediği yerlere de sanatçıların izlenimleri yetişti. Heike Weber: Bir değişim programı çerçevesinde iki aylığına Türkiye'ye gelmekten korkuyordum ilk başta. Türkiye, geleneksel ile modern değerler arasında kalmış, AB üyeliği adaylığında ısrar eden, bir o kadar da İslam kültüründe ısrar eden yabancı bir ülke. Demokrasisi kırılgan. Ama geldikten sonra dönmek istemedim geriye. Sanat ortamına gelince, üretimler çok politik. Bize karşı şöyle suçlamalar oldu mesela: "Sanatçı mısınız? Sanat yapamayacak kadar tuzunuz kuru sizin." Sanat yapmak için acı çekilmeli diye genel bir kanı var sanırım. Anja Jensen: Türk sanatçılar çok politik işler yapıyor. İkinci Dünya Savaşı'nın ardından bizde de politik işler öne çıkmıştı. Ama sonraki kuşaklar daha global işlerle uğraştı. Türk güncel sanatında da böyle bir değişim olacaktır mutlaka. Şener Özmen: Alman sanatçılar haklı. Türkiye'de işler daha politik. Ama başka türlü nasıl olacak ki. İki kültürü, iki kültürün sanatsal pratiklerini karşı karşıya koyduğunuzda uçurumu görüyorsunuz zaten. Türkiye'deki sanatçı özellikle 90 sonrası belirginleşen bir tavırla ironi, eleştiri ve provokasyon çıkışlı işler üretmeyi kendine görev bildi. Politik işler üretmek bir tavır, bir konumlanma burada. Sanat, fazladan bir nefes borusu açılması demek bizim için. Hakikaten nefes darlığı çekiyoruz ve yeni soluk borularına ihtiyacımız var. Eva-Maria Kollischan: Türkiye, Almanya'dan göründüğünden çok daha farklı. Zengin ve yaşayan bir güncel sanat ortamı var. Politik ve medyaya yönelik işler öne çıkıyor ama tüm üretimi bu şekilde sınırlayamayız. Çok farklı işler de yapılıyor. Ferhat Özgür: Almanya'da güncel sanatın her türlü eylemini kucaklayan, sahiplenen, gösteren ve tetikleyen verimli bir ortam var. Bu, sanatçılara cesaret veriyor. Her türlü eğilimin yeri var orada. Bizdeki güncel sanat ortamı çok zengin ve dinamik ama ne yazık ki bunları gösterebilecek olanaklardan yoksunuz. Türk güncel sanatının politik diye yerel bir etikete tabi tutulmasına karşıyım. Sanatçı, yaşadığı yerden beslenir. Coğrafya sorunluysa bu, işe de siner. Yeni kuşak daha politik olmaya başladı, bu yadsınamaz bir gerçek ama bu yönelim de bir ihtiyaçtan doğuyor aslında. Politik olmaktan yıllarca çekinildikten sonra normal bence. Stephan Mörsch: Türk güncel sanatı sadece politik sorunlarla ilgilenmiyor aslında. Medyaya yansıyan, dolayısıyla bilinen işler öyle. Türkiye'de bir strateji bu. Politik işler yaparak ünlü olmak çok kolay burada. Yeterince küratör ve yer yok Türkiye'de. Eğer daha çok imkân olsa ve küratörler birbirleriyle didişmeyi bıraksa Türk güncel sanatı daha da gelişecek. Bence asıl problem bu. Cengiz Tekin: Avrupa'da her şey o kadar rutin ki, hayatın kendisi değil de belgeseli sanki yaşanan. Sanatçılar da daha kişisel hikâyelerle uğraşıyorlar. Biz Türkiye'de kaostan besleniyoruz, biraz filozof gibi davranıyoruz. Toplumsal olaylara değiniyoruz, çünkü sorun var. Bir de sanatın bir şeyler değiştirebileceğine inanıyoruz; umutluyuz yani hâlâ.

enentegre...

2008-09-23T11:50:00.001-07:00

entegre..

2008-09-23T11:47:00.001-07:00

2008-09-14T02:32:00.000-07:00

nemrud...

2008-09-14T02:27:00.000-07:00

Two new exhibitions at İstanbul Museum of Modern Art

2008-09-13T23:20:00.000-07:00

One of the exhibitions, "Held Together with Water," brings together the most prominent artists who have influenced the current atmosphere of contemporary art and young artists. The exhibition presents a special selection of works from the collection of Verbund, Austria's leading electricity company. The collection, showcased for the first time outside of Austria, features 116 works from 39 artists, including Cindy Sherman, Gordon Matta-Clark, Jeff Wall, Fred Sandback, Nil Yalter, Şener Özmen and Cengiz Tekin, with a rich variety ranging from sculptures to photographs, film and video and from slides to sound installations.The exhibition, scheduled to run until Jan. 11, shows female and male contemporary artists abandoning painting and turning to new forms of expression, including photography, video and installations. The show's first theme, "Performance," reflects a process starting in the 1970s, when artists were discovering their own bodies, thinking about identity and moving toward feminist rebellion. The second theme, "Spaces/Places," explores the possibility of spaces being demolished and reconstructed by artists focusing on the interaction between art and space.Speaking at a press conference at the museum on Tuesday, Gabriele Scor, the director of the Verbund collection, said the collection brings together many movements from the period between the 1970s and today and juxtaposes older works with more recent trends in contemporary art. He explained that it is trying to create a dialogue between these different periods. The chief curator of the İstanbul Museum of Modern Art, Levent Çalıkoğlu, said this show brings together both legendary artists and young international names. Many of them will be seen by viewers in Turkey for the first time. "This collection, with its special pieces, may constitute a positive example and may act as a guide to the contemporary art collection trend currently being formed in Turkey," he stated.The other exhibition, titled "Human Conditions," consists of photographs by Ergün Turan, Süreyya Yılmaz Dernek and Sıtkı Kösemen. On one wall there are pictures by Turan and Dernek of passers-by on the street, while on the other wall Kösemen's photographs show people "playing dead." The exhibition, with a total of 52 photographs from the two projects, will run until Jan. 25.For four years Turan and Dernek have been photographing people passing through the streets in various districts of İstanbul. These works are juxtaposed with Kösemen's "playing dead" series. Pointing out that the media is full of news about murder and death every day, Köşemen emphasizes that the people in his photographs are in a sense protesting the war, death and pain in the world by feigning death.According to the curator, Engin Özendes, the show may give the impression of being two different exhibitions. But she stresses that the content of the photographs is tightly intertwined, saying, "The difference is only in the styles of the artists."Apart from these two exhibitions, İstanbul Modern is also currently hosting works by three international artists in its nine-video program, titled "The City Rises." Curated by Paolo Colombo, the collection, featuring works by Zbig Rybczynski, Ali Kazma and Fikret Atay, offers the viewer a particular vision of urban life today, distant from the optimism of Futurism, yet equally mesmerizing. The program will be hosted until Jan. 11.
todays zaman.

seri sonu...

2008-09-02T03:08:00.001-07:00

What about Power Relations?

2008-08-28T02:15:00.000-07:00

Prizorišče / Venue: Galerija Vžigalica – galerija Mestnega muzeja Ljubljana in Galerija Škuc, Ljubljana, 16. september – 30. september / Vžigalica Gallery – Gallery of City Museum of Ljubljana, 16th September – 30th SeptemberOtvoritev / Opening: Torek, 16. september, 19.00 Galerija Škuc, Ljubljana; 20.00 Galerija Vžigalica – galerija Mestnega muzeja Ljubljana / Tuesday 16th of September, 7 pm, Škuc Gallery, Ljubljana, 8 pm, Vžigalica Gallery – Gallery of City Museum of LjubljanaProdukcija / Production: Festival Ex Ponto (Kulturno društvo B-51, Ljubljana (Slovenija) / ( Ex Ponto Festival ( B-51 Cultural Society), Ljubljana (Slovenia)Soprodukcija / Coproduction: Galerija Škuc, Ljubljana in Mestni muzej Ljubljana (Slovenija) / Škuc Gallery and City Museum of Ljubljana (Slovenia)
Avtorica projekta / Project's author: Mara VujićKonceptualna zasnova in koordinacija / Conceptual design and coordination: Martina Vovk, Alenka Gregorič, Tevž Logar, Mara Vujić (Slovenija / Slovenia), Vanja Žanko & Mihaela Richter (Hrvaška / Croatia), Yane Calovski (Makedonija / Macedonia)Sodelujoči umetniki / Participating artists: Irwin, Franc Purg (Slovenija / Slovenia), Igor Eškinja, Zlatko Kopljar, Nemanja Cvijanović (Hrvaška / Croatia), Vladimir Nikolić (Srbija / Serbia), Alban Muja, Jakup Ferri & Driton Hajredini & Lulzim Zeqiri (Kosovo), Veso Sovilj (Bosna in Hercegovina / Bosnia & Herzegovina), Inga Zimprich & Ingela Johansson (Nemčija / Germany & Švedska / Sweden), Uwe Laysiepen – Ulay (Nizozemska / Holland), Şener Özmen & Cengiz Tekin (Turčija / Turkey)

...

2008-08-18T23:18:00.000-07:00

untitled 2002

2008-08-18T23:12:00.001-07:00

2008-08-18T23:08:00.000-07:00

untitled 2002

2008-08-18T23:03:00.000-07:00

artık kış gelsin ...

2008-08-14T03:55:00.000-07:00

STRATEGİC ANALYSİS STUDİES

2008-07-14T11:34:00.000-07:00

STRATEGİC ANALYSİS STUDİES

2008-07-14T11:28:00.000-07:00

Sanatçının Sözde Portresi

2008-06-22T03:16:00.000-07:00

Sanatçının Sözde Portresi Diyarbakır Sanat Merkezi yeni yılın ilk sergisini Diyarbakır’da yaşayan ve üreten güncel sanatçı Cengiz Tekin’in “Sanatçının Sözde Portresi” başlıklı güncel sanat sergisine ev sahipliği yaparak gerçekleştiriyor.

1977 yılında Diyarbakır’da doğan sanatçı, ağırlığı fotoğraf alanında olmak üzere, video ve performans alanlarında da üretimler yapıyor. Ulusal ve uluslararası pek çok güncel sanat sergisine 2003’ten bu yana Diyarbakır’dan katılım sağlayan Cengiz Tekin, fotoğraf çalışmalarında travma sonrasının mahrem ve yarı-açık mekânlarında gizli, saklı, örtük “ruh ve beden halleri” üzerinden ironik-eleştirel imgeler, kurgular, kırılmalar ve göndermeler inşa ediyor. Çalışmalarının merkezine yerleşen “mizahi” referanslar, “kayıt-dışı” yaşam ve sanat pratikleriyle birleştiğinde, ortaya “gerçek-dışı”, bununla birlikte “absürd” sayılabilecek sahneler çıkıyor, ancak bu gerçek-dışı’lık ve absürdlük ilişkilenmeleri, Nietzcshe’nin ajitatif balyozu gibi, eline geçirdiği her şeye (toplum, iktidar, yerellik, sanat, bu-oluş, şu-oluş vs.) iniyor; vurup, dağıtıyor epeydir aydınlatmayan fanusları. “Sanatçının Sözde Portresi”, Şener Özmen’in küratörlüğünde gerçekleşiyor bu aynı zamanda Cengiz Tekin’in Diyarbakır’daki ilk kişisel sergisi.

Yer aldığı sergilerden seçmeler:

2003- 2th Performance Days, Babylon, KV Istanbul, Bilgi Atolye, Istanbul, Turkey
2003- I Am Too Sad To Kill You!, Proje4L Istanbul Museum of Contemporary Art, Istanbul, Turkey, Cur:Halil Altindere
2003- In Den Schluchten des Balkan, Kunsthalle Fridericianum, Kassel, Germany, Curated By René Block
2003- U-Topos, Tirana Biennale-2, National Museum of History, Tirana, Albania
2003- The Force Of Language, Keciburcu, Diyarbakir, Turkey, Curated By Ali Akay
2004- Love It or Leave It/Cetinje Biennial V, Cetinje-Dubrovnik-Tirana, National Museum of Cetinje, Montenegro
2005- Etrangeté en soi: Unheimlich, Apollonia, Strasbourg, France, Curated by: Ali Akay, Dimitri Konstantinidis
2005- Etrangeté en soi: Unheimlich, Akbank Culture and Arts Centre, Istanbul, Turkey. Curated by: Ali Akay
2006- TRANSFER VIDEO-ART, Kultur-Magazin Lothringen, Bochum, Germany
2006- RADIKAL ART, Curators: Ovul Durmusoglu/Cem Erciyes, Istanbul
2006-Territories of Duration, Karsi Sanat, Istanbul
2007- TRANSFER-NRW 2005-2007, Ludwig Forum für Internationale Kunst, Aachen, Germany
TRANSFER-NRW 2005-2007, Museum Bochum, Germany
TRANSFER-NRW 2005-2007, Ausstellungshalle zeitgenössische Kunst Münster, Germany
TRANSFER-NRW 2005-2007, Santral Istanbul, Istanbul, Curated By: Emre Baykal&Basak Doga Temur

Ve Cengiz Tekin
Aşağıdaki metinler, Şener Özmen’in Cengiz Tekin’in çalışmalarına yoğunlaşmış, kimi bölümleri çeşitli dergi, kitap ve kataloglarda yer almış okumalarından seçildi.

Cengiz Tekin’in, Under The Beach: The Pavement [Plajın Altında: Kaldırım Taşları] sergisindeki “Çek-Sanat Mafyasına Hayır!” adlı duvar yazısı, ‘kuşaklararası hiyerarşi’ yi, İstanbul merkezli sanatçı cemaatleri, cemaatlerarası ilişkiler, çağdaş sanatın dolaşım stratejileri, paranoid rekabet, akademik ve kurumsal zorbalık ve gittikçe derinleşen “kent despotizmi” üzerinden yoklayan/heyecanlandıran bir çalışma olarak karşımıza çıktı. Bu türden bir savsöz ve/veya yaklaşım, kentsel varlığın gülme duygusunu tetikleyebilir, dahası, çağdaş sanatın mafyan bir yapılanmaya doğru kaydığı yolundaki komplo teorilerini akla getirebilirdi. Bu türden bir savsöz, kent-dışı -ciddi seviyelerde dışlanmışlık duygusuyla birlikte gelen- sanatsal üretimin ideolojik komplikasyonu olarak görülebilir ve sırf bu nedenden ötürü, sezgisel karşı duruşu [uyarı mahiyetindeki alaysı protestosu] alelacele eleştirilebilirdi. Çek Sanat Mafyasına Hayır!, kendi dışını [Diyarbakır] -karşıtını değil!- yaratan bir İstanbul’a mı gönderiyordu? Küratörün -erkin- İstanbullaştığı bir duruma mı? Bu da mümkün...

Under The Beach: The Pavement, sergi dışı kalmış -kötülerin elendiği- işlerden örülü bir başka sergiyi doğurduğunda [Kötüyüm ve Gurur Duyuyorum] , Cengiz Tekin, koca bir saksıyı kucaklamış kendi imgesiyle -kırsal poz hassasiyeti veyahut üçüncü dereceden melankolik modellik, daha ileride tarıma dayalı yerleşim bölgelerinde doğayla ve elbette toprakla ve tabii ki coğrafyayla ilişkisi bağlamında çiçek ve otla birlikte görüntülenme ânı, çerçeveye insaniyet namına bir şeyler eklemleme, bu öğenin Doğu’da kadın imgesinin yerini tutması/alması; saksı-kadın, çiçek-kadın, ot-kadın, ağaç-kadın, güzelliğin, kırılganlığın, masumiyetin ve becerilmiş masumiyetin tezahürü-, bir hayli komik olma yolundaydı. Kitsch, bu oto portrenin, bir sanat yapıtı olarak şekillenmesiydi; fotoğrafın arka planını oluşturan bulutumsu, eter kıvamındaki pembemsi kümeler, üstüne bastığı alçıdan platformu kirletmemek için çıkarılmış tek ayakkabı, bir kod olarak çorap, uyumlu olduğuna kanaat getirilmiş giysiler; ceket, gömlek, kravat, pantolon, saksıyı incelikle kavramış kol ve parmakların kadınsı kıvraklığı, tüm bu kırsal gerilimin müthiş bir “duruş” olarak örgütlenmesi, kitsch’ten öte bir gönderme hâlinin çözgü iplerini ele veriyordu. Otoportre’yi [2002], Seni Öldüreceğim İçin Üzgünüm sergisindeki Sanatçının Sözde Portresi [2003] izleyecek, bu kez, poşuyla, resmi söylem hattında gidimli bir ilişki kurulacaktı. Politik ve etnik yanlılığın en kaba göstergesi olarak poşu, Sanatçının Sözde Portresi’nde, sadece gözleri dışarıda bırakacak kadar başı ve boynu örtecek şekilde sarılacak -poşunun türlü sarış biçimlerinden ideolojik çıkarımlar yapmanın mümkün olduğu anımsatılmalı-, “Foto Sentez, Diyarbakır” logosuyla da, kaynağın ne tür bir kişisel, ulusal ve tarihsel yazgıdan geldiği görülecekti. Kuşkusuz, bu kaygılı ve ürkekçe politik içe bakışın ironik yansımalarına yine politik bağlamlar üzerinden bağlayabileceğim bir dizi çalışması var Cengiz Tekin’in.

Sanatçının, 2003’te ürettiği İsimsiz adlı fotoğraf yerleştirmeleri, evvelce yaşadığı ve ürettiği bölgelerden derleyip, topladığı yerleşik hayat düzenlemelerinden çıkıyordu. Kerpiç gibi dizilmiş -olası bir akraba, eş, dost ziyareti düşünülerek veyahut bir gece yarısı apansız damlayan bir grup silahlı adamın yatıya kalmayı planladığı, ev ahalisinin sayıca çokluğu vs., kısacası uyuma faslına fazlasıyla karşılık verecek bir düzenekten söz ediyorum- onlarca yorgan, yastık ve döşek arasında, bir yorgan, bir yastık ve bir döşeğin devinimsizliğine öykünen yeni bir Cengiz Tekin imgesiyle karşılaşıyorduk. Yerleştirmeler, ağır yorganlar altında uykunun nasıl ve nereden beslendiğini, gizlenme ve kamuflaj pratikleri üzerinden, yorgan, yastık ve döşeklerin o çok renkli, bir yan okumayla liberal ve elbette demokratik görünümleri altında sıkışan bireye atıfta bulunuyordu. Çok renkliliğin, çok renkli hayatlara göndermediği kesin olarak anlaşılmalıydı. Siyahlar ve beyazlar dışında farklı bir tercih şansının olmadığı, orta yolun devrim karşıtlığıyla eşdeğer görüldüğü aşırı siyasallaşmış hayatlarda renk körü olmaktan -benzer şekilde ürkmekten, sürekli çarpıntıyla yaşamaktan, hep tetikte olmaktan- başka çıkar yol kalmamıştı. Uyku, evet, belirli bir huzur eşliğinde başlayıp, sonlandığında, tehdit araçlarının ortadan kalktığı bir toplumsal rahatlama evresine girilmiş olduğu duygusunu güçlendirecek, ancak bu itki, tarihin seyrini değiştirecek iradeye asla sahip olmayacaktı. Cengiz Tekin, yakın tarihin kanlı seyriyle ilgili bildirisini, 2004’te ürettiği üç fotoğraftan oluşan “Fotoğraf” adlı çalışmasıyla tamamladı. Bildiri çok açıktı: Beni unutma! Cinayetler vardı. Kim ve kimler tarafından işlendiği bilinmeyen -bilinmediği söyleniyordu-, işlenme biçimlerinin yer yer ve zaman zaman değişiklik gösterdiği, yargı ve infaz, infaz ve ölüm, ölüm ve korku, korku ve sil baştan dizi-cinayetler zamanında, elde avuçta kalmış üç fotoğraf...

Cengiz Tekin, Free Kick/Serbest Vuruş’ta, aile fertlerini, gündelik giysileri içinde, rutin bir komşu ziyareti, piknik ya da akraba sünnetine değil de, Diyarbakır Spor sahasına sürükleyerek, bir serbest vuruşu karşılamak üzere baraj kurmalarını sağlar. Serbest Vuruş’a, savaşın yakıcı dönemlerinde tüm direk ve en direk serbest vuruşları karşılamış (yaralanmış, dağılmış, korkmuş, çekilmiş, sinmiş, bırakılmış, göçmüş, kaçmış, yok olmuş) aileler adına üretilmiş/onlara ithaf edilmiş bir “şok” fotoğraf olarak bakabiliriz.
…
Cengiz Tekin Üzerine

Cengiz Tekin, oyun, karşı-oyun, gizlenme, gizleme, korku ve yeniden korku arasında mekik dokuyan çalışmalarıyla Diyarbakır güncel sanat hareketinin yanlış okumalara kurban gitmesi en muhtemel “açık” kapısıdır. İş bu okuma sanatçının art arda sergilenmiş/sergilenen birkaç çalışması, yanı sıra adı geçen/geçecek olan çalışmalara dönük banal politik kanaatler, hasis estetik çıkarımlar ve son olarak Diyarbakır güncel sanat üretimlerinin “yoksulluk-yoksunluk” fikri etrafında birleştiği yanılsamasını egzotik cepheden işleyen her türden kısırdöngüye yoğunlaşmayı, “yoksulluğu da, yoksunluğu da” sözün başında yok etmeyi denemiştir.

Yerüstünden, perde arkasına Cengiz Tekin
Cengiz Tekin’in Disiplinlerarası Genç Sanatçılar Derneği (DAGS+) tarafından başlatılan, ilki 1996’da AKM’de, ikincisi 1997’de tarihi Darphane-i Amire Binaları’nda yaklaşık 80 sanatçının katılımıyla hayat bulan Performans Günleri’nin üçüncüsü “İyi+Kötü+Çirkin” (27 Mayıs-21 Haziran 2003, İstanbul) için gerçekleştirdiği “Pet-formans”la başlayalım. Zira Pet-formans, Performans Günleri’nin tek performansı olması dışında, daha ileride küratörlüğünü Halil Altındere’nin yaptığı “Free Kick” sergisinde sergilediği, sergiye de adını veren fotoğraf çalışmasıyla “oyun” üzerinden ilişkilenecek. Bu ilişkilendirme, Diyarbakır’da yaşayan güncel sanatçıların farklı zamanlarda ürettikleri video çalışmalarında “oyun” kavramını ele alış biçimlerini de kapsayacak. Nitekim, Erkan Özgen’in 2004’te ürettiği Adult Games (Büyüklerin Oyunu) ve yine Berat Işık’ın İngiliz Eidos Interactive firması tarafından üretilen ve IO Interactive tarafından dağıtımı yapılan bilgisayar oyunu Hitman’den capture yöntemiyle hazırladığı ―ve seslendirdiği― “Hitman” (2003) videosu, yine aynı sanatçı tarafından üretilen, geleneksel Türk gölge oyunlarının vazgeçilmezleri Hacivat ve Karagöz’ü, Alfred Hitchcock’un kült filmi “Pyscho”yla birleştirdiği “Pyscho”su (2001), oyun çağı kahramanlarının, gaddarlık ve zorbalık zamanlarındaki ruh halleri üzerine de şaşırtıcı dönüşler sunmaktadır. Bu bağlamda “oyun”, Cengiz Tekin’in birilerinden veyahut bir şeylerden gizlenmek/sakınmak üzere kendisini üst üste istiflenmiş ağır yataklar ve yorganlar arasına alması/sıkıştırması, bizleri saklambaç oyununda ebe olanın saklanan kişileri bulmasına değin götürmektedir. Sanatçının “İsimsiz” olarak “isimlendirdiği” bu fotoğraf serisi, yapıtına dair kendi okuma çabası ve diğer küratöryal okumalara rağmen, ne geleneklerin baskılayıcılığıyla açıklanabilir ne de renk cümbüşü yatak ve yorganların, etkileyici ve dolu dolu bir yaşam biçimine duyulan özlemle. Sanırım bu son okuma cümlesini, bir başka vesileyle dile getirmiştim. Açmak gerekirse, bir Kürt köyünde üretilmiş olan “İsimsiz” çalışmasını, onu toprağa dayalı bir üretim ve yaşam biçimi üzerinden ve yine (bununla birlikte) “yoksunluk ve düşler” yaklaşımıyla egzotize etmenin kimseye faydası dokunmayacaktır. Kırdaki hayatın cansız ve ışıksız olduğunu da kim söylemiştir? Eğer böyleyse, Abdülbaki Readymade’in, en nihayetinde Tracey Emin’i de kaçırıp, bir nevi “göz” ve “penis” hapsinde tuttuğu kırdaki kalesi için ne diyeceğiz? Bu da bir yana, Abdülbaki Readymade’in dünyasına nasıl bakacağız? Buraya kadar gizlilik, sakınımın ve oyunun bir tek Cengiz Tekin’in işlerinde yer almadığını, tam aksine bu davranışın Diyarbakır’da yaşayan ve üreten diğer güncel sanatçıların da hakiki meseleleri haline geldiğini gördük. Kullanılan sembolik dilin, yasaklanmış kadim bir dille ilişkisine bakmak gerekecek. Yerüstünden (Cengiz Tekin’in Pet-formansı üstündeki yasadışı forma rağmen, performansın gerçekleşmesi için bir yere, bir zemine gereksinim duymuştur) perde arkasına geçişte neler yaşanmıştır? Ona gelmeden, Pet-formans üzerine konuşmayı biraz daha sürdürelim.

Pet-formans
Pet-formans, sanatçının performansında kullandığı pet şişelerden türetildi. Kaynağı, bir vakitler Diyarbakır’da özellikle kaldırımlarda karşılaştığımız, hafta sonu izinlerini geçiren askerlerden üç-beş kuruş para almak için Diyarbakırlı çocukların uydurduğu şekliyle, izinsiz bir oyun. 2 adet pet şişe ve 1 plastik toptan müteşekkil oyunda amaç, topu, ancak bir topun geçebileceği aralığa sahip şişelerin arasından, kaleyi devirmeden geçirebilmek. Ödüllü tabii. Geçirebilene bir paket Uzun Marlboro takdim ediliyor. Cengiz Tekin, şimdilerde hiç görmediğimiz ve büyük olasılıkla yok olan oyunu olduğu gibi İstanbul’a taşıyor. Ve bunu, üçüncüsü düzenlenen Performans Günleri’nde, bu kez İstanbul için gerçekleştiriyor. İstanbul’da Pet-formans, sanatçının geldiği yerle ilişkisi açısından önem kazanıyor. Sanatçının da hazır bulunduğu (oyunu yönettiği) bu performans, Cengiz Tekin’in kamuya açık bir alanda gerçekleştirdiği ilk ve son işi oldu. Yukarıda parantez içine aldığım yer ve zemin mefhumları, sonraki hiçbir çalışmasında (diğer sanatçılara bulaştığı gibi) kurguya dâhil edilmedi. Bu şu anlama gelmekteydi: Yaşadığı coğrafyada zemin, kelimenin tam anlamıyla “kaymıştı”, yer yarılmış, kamusal tüm imgeler, açılan derin yarıktan içeri düşmüştü. Diyarbakırlı güncel sanatçılar için “gizlenme” (hem “giz” edinme hem de saklanma anlamında) başlamıştı.

Kapalı mekânda, kapanmak…
Perde arkası süreci, sanatçının kapalı bir mekânda (bir oda) bir perdenin arkasına gizlendiği (anadan doğma çıplak olduğunu tahmin ettiğimiz) son dönem çalışmalarından biri olan ve yine “İsimsiz”lendirdiği fotoğrafından daha net okunuyor. Bir oda, bu kendi evine ait bir oda mı, yoksa gizlice girdiği bir evin odası mı, işte bu belirsizliği işaretliyor sanatçı. Çünkü çok iyi biliyor ki bu belirsizlik, nefes almasını zorlaştırıyor. Onu ve beraberindeki herkesi, daha önce hiç girmedikleri kalıplara sokmaya zorluyor. Bu sahne (yapacak bir şey yok), karikatüristlerin de büyük oranda işlediği, neredeyse her gün gördüğümüz perde arkasındaki adam/kadın karikatürlerini anımsatıyor. Kaçamak ve heyecan yüklü sekslerin vuku bulduğu yatak muhabbetleri, apansız gelişen kıskanç karı-koca baskınları vs., evet bunlar bildiğimiz hicivler. Okumayı bu yönde uzattığımızda, sonuç olarak elimizde başından beri yok saydığımız ilişkilendirmelerden (çizgi-mizah) başka bir şey kalmayacak. Oysa çok bariz bir şekilde görünen şey şu: Cengiz Tekin, çizgi mizahta klişe sayılabilecek durumları, birkaç fotoğraf çalışmasında (fazla değil), evet, farklı bir bağlama sokarak (mevcut durumun çizgiyle ifade edilmesini hem yetersiz hem de cemaat-dışı buluyor) yoruma açıyor.

Sanatçının “Sözde” Portresi
Cengiz Tekin’in hiç şüphesiz en vurucu fotoğraf çalışmalarından biri olan ―nihayetinde isimlendirilen― Sanatçının Sözde Portresi (2003), ‘popüler algının Kürtleri Türklük dairesinin dışında bir yerlere (tanınmış sosyolog Mesut yeğen’in argümanlarıyla söylersek; Kürtlerin müstakbel Türkler, zaman zaman Yahudiler, sünnetsiz Ermeniler olarak tariflenmesi) yerleştirme eğiliminin’ yeniden güç kazanmaya başladığı bir dönemde biçimlenmiştir. Zira “sözde” bir halkın (Sanatçının Sözde Portesi’nin de verdiği gibi), “sözde” güncel sanatçıları da olacaktır. Bu çalışmada sanatçıyı, Kürtlerin (keza Ortadoğu halklarının) siyah benekli, çevresi saçaklı, geleneksel ipek örtüsüyle, gözleri dışarıda bırakacak biçimde başını sarmalamış olarak görüveririz. Buna mukabil, üstündeki t-shirt’e bakarak geleneksel giyim kuşamın kırıldığını söyleyebiliriz. Sanatçı, bir fotoğraf stüdyosunun önünden geçerken (Foto Sentez, Diyarbakır), aklına birdenbire düşen bu “sözde-oluş” imgesini, “Ya Allah!” deyip, alelacele ‘uygulamış’ gibi poz vermiştir. Tepki ani ve bir o kadar da hızlıdır. Sanatçının Sözde Portresi, resmi ideolojinin dönüştürme, bir şeyken, başka bir şey(miş) gibi gösterme, ikna ve diğer baskı araçlarının, yansımasını güncel sanatta bulmuş en dramatik sahnesidir aslında. Sanatçı, hayır, bu mevzuda eleştirel de değildir, rasyonel de. Bunu istememiştir. Köklerine dair yüz yıldır yürütülen “sen o değilsin, busun!” kampanyasına, kendisini ve sanat adına ürettiği her şeyi “sözde kılarak”, bir anlamda kaderine isyan etmiştir.

Yataklar, yorganlar ve uzatmalar
Sanatçıyı “gizlenmeye” götüren erken dönem fotoğraf çalışması, ana-akım ruh halinin sonraki çalışmalarında da değişik “gizlenme” biçimleriyle uğraşmasını gerektirmiş, “yatak ve baskı” imgesi versiyon ve varyasyon (çeşitleme) denemeleriyle bir anlamda uzatmaları oynamıştır. Bu denemelerden biri olan “Sükût Ol, Tanımam!” adlı fotoğrafında, yer yatağında oturmuş, kara kara düşünen bir adam görürüz. Mekân, tipik Kürt odasıdır. Sağ köşedeki tüplü fanus, odayı baştan sona yatay seyreden gidişattan bir nebze de olsa, çıkarır. Öndeki çay tepsisi, çaydanlık vs. yerelliğin aynamsı alüminyum düşkünlüğüne gider, dayanır. Sûreti her hal u karda görmek, bakmak, incelemek bir boş zaman uğraşı değildir. Parlak olan, yansıtan her nesne, değerlidir. Kalbin yansıması, insanın içinin yansıması… Sonra bir kol, yer yatağının arasından uzanmış bir kol, adam, o kola ait bedenin tam üstünde oturmuştur. Farkında mıdır peki? İroni, saçmalığın en ince ayrıntısına kadar ulaşmış gibidir.

Şener Özmen

Untitled Cengiz Tekin 2006

2008-04-25T01:45:00.000-07:00

medyakronik.com

2008-04-07T12:36:00.000-07:00

Modellerini döven fotoğrafçı
Çalışmalarındaki farklı kompozisyonlarla yaşadığı coğrafyayı, 1990’ların travması ve kendi iç çelişkileriyle harmanlayan Cengiz Tekin, yaratıcılığının da bu iç çelişkilerden beslendiğini belirtiyor.
7/04/08 - 02:18

Diyarbakırlı fotoğrafçı Cengiz Tekin'in çalışmalarında yaşadığı coğrafyanın izlerini sürüyor...

Cengiz Tekin'in ilginç çalışmalarından biri...

Çalışmalarının merkezine oturttuğu mizahi bakış açısıyla politikadan topluma, iktidardan yerelliğe kadar her konuda yaşam ve sanatı biraraya getiren Tekin, ilk kişisel sergisini de doğup büyüdüğü Diyarbakır’da açtı.

Farklı fotoğraflar çekerken zaman zaman modellerini ikna etmekte güçlük çeken Tekin, bazen onları dövmekle tehdit ettiğini söylüyor.

Övgü AKGÜRGEN ovgu@medyakronik.com

1977’de Diyarbakır’da dünyaya gelen Cengiz Tekin yaşadığı coğrafyaya sadık kalmış ve nimetlerinden faydalanmayı başarabilmiş bir fotoğrafçı. Şaşırtmayı ve ironik göndermeler yapmayı kendine görev edinen Tekin, artık yerel bir fotoğrafçı olmaktan çok uzakta…Sanat hayatına karikatür çizerek başlayan Cengiz Tekin, 1990’larda güzel sanatlar fakültesine hazırlanmaya karar vermiş.1994’te desenle başlayan resim hayatına sınavı kazanmasına rağmen devam etmeyen Tekin bu kararını “Ben resim çizmeyi sevmem, çizilirken izlemeyi severim” sözleriYle açıklıyor. Tekin’in fotoğrafla tanışması da ilginç; kendisini fotoğraf sanatçısı olarak görmeyen Tekin, fotoğraf makinesinin kendisiyle çalışmak istediğine inanıyor. Bunun dışında bir sokak sanatı olan grafitti ile de ilgileniyor.Çalışmalarındaki farklı kompozisyonlarla yaşadığı coğrafyayı, 1990’ların travması ve kendi iç çelişkileriyle harmanlayan Tekin, yaratıcılığının da bu iç çelişkilerden beslendiğini belirtiyor. Sürekli farklı kompozisyonlar kurmanın yaratıcılığı körükleyen bir diğer unsur olduğunu savunan Tekin, fotoğraflarında ruh ve beden halleri üzerinden ironik göndermeler yapıyor.Çalışmalarının merkezine oturttuğu mizahi bakış açısıyla politikadan topluma, iktidardan yerelliğe kadar her konuda yaşam ve sanatı biraraya getiren Tekin, ilk kişisel sergisini de doğup büyüdüğü Diyarbakır’da açtı. Şu ana kadar biri kişisel ikisi karma toplam üç sergide fotoğrafları yer alan Tekin, aldığı tepkileri çok önemseyen bir sanatçı; öyle ki, iyi tepki almadığı zamanlarda ancak arkadaşlarının desteğiyle toparlanabildiğini söylüyor.Fotoğraflarında göze çarpan farklılığın insanları çok şaşırttığını ve amacının tam da bu olduğunu söyleyen Tekin, şaşkınlık yaratan fotoğrafları çekerken halktan modelleri kullanmakta zorlandığı için ailesi ve yakın çevresiyle çalışmayı tercih ediyor. Tekin, ideolojik olarak da herkesin birbirine benzediği bir toplumun içindeki modellerden uzak duruyor. Fakat yine de bu kadar farklı fotoğraflar çekerken zaman zaman modellerini ikna etmekte güçlük çeken Tekin, bazen onları dövmekle tehdit ettiğini söylüyor.

Her işte bir hayır vardır 2006

2008-03-11T10:51:00.000-07:00

Anadolu Kültür / Diyarbakır Sanat Merkezi

2008-03-10T00:55:00.000-07:00

Anadolu Kültür / Diyarbakır Sanat Merkezi: "Sanatçının Sözde Portresi
Diyarbakır Sanat Merkezi yeni yılın ilk sergisini Diyarbakır’da yaşayan ve üreten güncel sanatçı Cengiz Tekin’in “Sanatçının Sözde Portresi” başlıklı güncel sanat sergisine ev sahipliği yaparak gerçekleştiriyor.

1977 yılında Diyarbakır’da doğan sanatçı, ağırlığı fotoğraf alanında olmak üzere, video ve performans alanlarında da üretimler yapıyor. Ulusal ve uluslararası pek çok güncel sanat sergisine 2003’ten bu yana Diyarbakır’dan katılım sağlayan Cengiz Tekin, fotoğraf çalışmalarında travma sonrasının mahrem ve yarı-açık mekânlarında gizli, saklı, örtük “ruh ve beden halleri” üzerinden ironik-eleştirel imgeler, kurgular, kırılmalar ve göndermeler inşa ediyor. Çalışmalarının merkezine yerleşen “mizahi” referanslar, “kayıt-dışı” yaşam ve sanat pratikleriyle birleştiğinde, ortaya “gerçek-dışı”, bununla birlikte “absürd” sayılabilecek sahneler çıkıyor, ancak bu gerçek-dışı’lık ve absürdlük ilişkilen"

2008-03-10T00:53:00.001-07:00

http://www.karsi.com/sergi/sureklilik/res_b/hayir.jpg

2008-03-10T00:51:00.002-07:00

Karşı

2008-03-10T00:51:00.000-07:00

Karşı: "sergi: 'sürekliliğin Sınırları-territories of Duration '

Cengiz Tekin

Her işte bir HAYIR vardır � enstalasyon
Cengiz Tekin'in bu çalışması, alaycı retoriğinin yanı sıra hicvi de ön plana çıkartır. Sanatçının kullandığı hiciv sert bir toplumsal eleştiriyi güçlendirmektedir; sıradan alışkanlıklarla hayatımızı sürdürdüğümüz, sosyal ve insani yükümlülüklerimizden kurtulmak niyetiyle günlük sözlü davranış klişelerin dilbilimsel belirsizliğine sığındığımız yerde sanatçı, kesinliği, belirsizlikler alanlarını tedirginliğe dönüştürür.

in every business alms exist � neon light installation
In his neon wordplay Cegiz Tekin explores ideas with his usual ironic if not sarcastic rhetoric. His use of satire to good effect reinforces a harsh social critique which he feels disposed to make highlighting ambiguity in our every day verbal and behavioural clichés in which he attempts to turns certainty into unease wherein vested interest lays on a false premise by aphoristic assertion."